Τσίπρας επιτελικό κράτος: Ο Γεωργίου Ι. Μάτσου αναρωτιέται εάν ο Τσίπρας θα “λειάνει” τον “ριζοσπαστικό αριστερό τρόπο σκέψης” στο “επίπεδο του εφαρμόσιμου βάζοντας μπροστά τον άνθρωπο και όχι τα καρτέλ”.
Ο αρθρογράφος επισημαίνει επίσης την πιθανότητα να δημιουργηθεί “μια κυβερνώσα κεντροαριστερά με σαφές ιδεολογικό πλαίσιο” στην οποία “για να συμμετάσχει κάποιος πρέπει να αποδέχεται το μανιφέστο” — και καλεί σε καθαρή συζήτηση για το περιεχόμενο και τις συνέπειες.
Το κεντρικό ερώτημα, σύμφωνα με τον συντάκτη, είναι εάν η αλλαγή λόγου θα συνοδευτεί από ουσιαστικό μετασχηματισμό πολιτικής ή απλώς από επικοινωνιακή προσαρμογή.
Τσίπρας επιτελικό κράτος σχέδιο;
Η στήλη υπενθυμίζει παραδείγματα για να τεκμηριώσει την αμφιβολία της: οι συμφωνίες των Πρεσπών, που χαρακτηρίζονται ως παραχώρηση στοιχείων εθνικής ταυτότητας, και οι πολιτικές υπερφορολόγησης που παρουσιάστηκαν ως “αναδιανομή πλούτου”.
Στο σημείο αυτό αναφέρεται ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (ΓΑΠ) και το επίδομα έως 1.300 ευρώ που μοιράστηκε με τον νόμο 3808/10-12-2009, ως παράδειγμα χρήσης τέτοιων ορισμών για πελατειακού τύπου πρακτικές.
Η στήλη επισημαίνει ότι αντίστοιχες πρακτικές φορολογίας και υπερπλεονασμάτων εφαρμόζει και η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία από το 2023 και μετά παράγει μεγάλα υπερπλεονάσματα διατηρώντας φόρους υψηλότερους από τα προ-μνημονιακά επίπεδα.
Μνημεία πολιτικής συμπεριφοράς
Στο κείμενο αναλύεται επίσης το ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών και ο ιδιότυπος πλειστηριασμός που επεδίωκε μείωση των σταθμών σε μόνον τέσσερις, μέσω του, όπως έγραφε, “Ινστιτούτο της Φλωρεντίας”.
Ο αρθρογράφος τονίζει ότι τέτοιες κινήσεις δεν αντανακλούν ριζοσπαστική αριστερή προσέγγιση, αφού η αριστερά παραδοσιακά υποστήριζε τον πλουραλισμό και την πολυφωνία, ενώ η περιοριστική πολιτική ενίσχυσε «ολιγαρχικά» χαρακτηριστικά.
Επιπλέον, καταγράφεται η υπόσχεση αύξησης αποδοχών δικαστών σε ειδική συγκυρία, γεγονός που δημιούργησε εντυπώσεις προσπάθειας επηρεασμού της δικαστικής κρίσης.
Πολιτικές και δικαστικές εντυπώσεις
Η ανάλυση αναφέρει και περιστατικά που στόχευαν στην επιρροή της δικαιοσύνης, όπως πρωτοσέλιδα για (υπαρκτό) ροζ σκάνδαλο δικαστή, που φαίνεται να επιδίωκαν την επηρεασμό της κρίσης για τις τηλεοπτικές άδειες.
Παράλληλα εντάσσονται συζητήσεις για λάθη στην εκτίμηση αγγλικής νομικής ορολογίας από κυβερνητικούς συμβούλους, όπου η φράση “government officials” στα αμερικανικά στοιχεία για τη Novartis ερμηνεύτηκε λανθασμένα ως “υπουργοί” (που θα αποδιδόταν ως “cabinet members”).
Ο σχολιαστής αμφισβητεί επίσης κατά πόσο υπήρξε πραγματική μάχη κατά των καρτέλ καθώς δεν υπήρξαν εμφανείς διασπάσεις τους στην πολιτική μνήμη, ενώ επισημαίνει τον διορισμό της Βασιλικής Θάνου ως επικεφαλής της Επιτροπής Ανταγωνισμού, κίνηση που προσέβαλε την ανεξαρτησία της αρχής.
Μνήμη, μανιφέστο και πράξεις
Ο αρθρογράφος θέτει το ζήτημα της «unaided memory»: λέει ότι χωρίς έρευνα οι πολίτες δεν θυμούνται το μανιφέστο του νέου κόμματος, υπενθυμίζοντας ότι η «unaided memory» κρατά κυρίως το όνομα Τσίπρας και ίσως το ακρωνύμιο ΕΛΑΣ.
Επισημαίνεται ότι λίγες ριζοσπαστικές πολιτικές του Τσίπρας παραμένουν εμφανείς, με εξαίρεση την αναφερθείσα απόπειρα συγκέντρωσης εξουσίας, στην οποία όμως απέτυχε.
Ως σημαντική, έστω και αποτυχημένη, έκφανση του ριζοσπαστισμού αναφέρεται η εισήγηση της 15-2-2020 στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο ίδιος είπε ότι “θα πρέπει η κυβέρνηση της δεύτερης φοράς Αριστερά να καταλάβει και τους αρμούς της εξουσίας”.
Το δίλημμα των υποστηρικτών
Ο συντάκτης καλεί όσους σκέφτονται να στηρίξουν τον Τσίπρα να απαντήσουν ειλικρινά: θέλουν, φεύγοντας ο Μητσοτάκης, να παραμείνει το επιτελικό κράτος υπό τον Τσίπρας;
Εάν η απάντηση είναι “ναι”, τότε δεν απορρίπτουν τη δομή ελέγχου των θεσμών, αλλά μόνο το ότι σήμερα δεν την ελέγχει φιλική προς αυτούς κυβέρνηση. Αν είναι “όχι”, τότε, σύμφωνα με το κείμενο, δεν πρέπει να τον στηρίξουν.
Σύμφωνα με τη στήλη, η επιδίωξη του Τσίπρας δεν είναι η κατάλυση αλλά η υποκατάσταση του σημερινού πρωθυπουργού ως επικεφαλής του επιτελικού κράτους, δηλαδή ο ίδιος «να το ελέγξει και διοικήσει» γιατί προσφέρει πλήρη έλεγχο των αρμών της εξουσίας.
Σύγκριση χαρακτήρων και ικανοτήτων
Ο αρθρογράφος διακρίνει δύο διαφορές μεταξύ Τσίπρας και Μητσοτάκης: πρώτον, ότι ο Μητσοτάκης, ως αστός, διατηρεί κάποια δημοκρατικά προσχήματα, και δεύτερον, ότι απέδειξε μεγαλύτερη ικανότητα ελέγχου των αρμών της εξουσίας στην τετραετία 2019-2023.
Το συμπέρασμα της στήλης είναι σαφές: η κοινωνία δεν χρειάζεται ένα «λιγότερο ικανό αλλά πιο αδίστακτο» αντίγραφο του Μητσοτάκη στη θέση του σημερινού πρωθυπουργού, αλλά πραγματικές κυβερνητικές εναλλακτικές.
Δ.Ν., Δικηγόρος
