Στην Πειραιώς 260, η παραγωγή Medea’s Children του Μίλο Ράου παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ η παράσταση προκαλεί συζήτηση για τη σχέση της σύγχρονης σκηνής με την αρχαία τραγωδία και την ορατότητα της βίας.
“Εξακολουθούμε να αντιλαμβανόμαστε το τελετουργικό στοιχείο
μέσα από ένα βαθιά χριστιανικό πρίσμα, για τους Έλληνες όμως,
το τελετουργικό δεν αποσκοπεί σε τίποτε άλλο
παρά μόνο να συνδέει τους ανθρώπους”
-M.R.
Παράσταση και θεματικό υπόβαθρο
Το έργο του Μίλο Ράου, σκηνοθέτη με διεθνές βιογραφικό στο θέατρο ντοκιμαντέρ, παίρνει αφορμή από τον φόνο πέντε παιδιών από τη μητέρα τους στο Βέλγιο και την αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας της, στοιχεία που συνδέονται με τον μύθο της Μήδειας.
Ο Ράου δεν επιχειρεί απομίμηση της ευριπίδειας τραγωδίας αλλά προχωρά σε μια ριζική ανάγνωση που δοκιμάζει τα όρια του ορατού και του ανεκτού στη σκηνική πράξη.
Η παράσταση αρχίζει ανατρεπτικά: μετά το έγκλημα, ξεκινάει επί σκηνής μια μετα-συζήτηση όπου ο ηθοποιός και συντονιστής Πέτερ Σέιναβε συνομιλεί με τους ανήλικους ερμηνευτές για το θέατρο, την τραγωδία, τις οικογενειακές σχέσεις, την αγάπη, τη ζήλια, το τραύμα και τον θάνατο.
Σκηνική μέθοδος και τεχνολογία
Σύμφωνα με τη σκηνική σύμβαση της αρχαίας τραγωδίας, τόσο τα παιδιά όσο και ο φόνος βρίσκονταν παραδοσιακά εκτός οπτικού πεδίου, εδώ όμως και τα δύο έρχονται στο προσκήνιο: τα παιδιά εμφανίζονται, μιλούν και κοιτούν κατάματα το κοινό.
Ο Ράου, με τη χρήση ζωντανής κάμερας, εκτεταμένων προβολών και προ-γυρισμένων τμημάτων, μετατρέπει τη σκηνή σε εργαστήριο αναπαράστασης και αμφιβολίας: η παράσταση λειτουργεί ως τεκμήριο αλλά και ως πεδίο διερεύνησης της ηθικής και της οπτικής εμπειρίας.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης δεν αποφεύγει την ωμή πλευρά της βίας, υπογραμμίζοντας ότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να φαντάζεσαι κάτι και στο να το βλέπεις μπροστά σου.
Οι ερμηνευτές και ο ρόλος των παιδιών
Στο Medea’s Children τα παιδιά παίζουν ενεργό ρόλο: αναλαμβάνουν χαρακτήρες, γίνονται μάρτυρες και πρόσωπα του μύθου, αλλά και φορείς της προαναγγελθείσας τραγωδίας, με αποτέλεσμα η παράσταση να γίνεται αυστηρή και ταυτόχρονα βαθιά τρυφερή.
Το έργο παρουσιάζει την Μήδεια όχι ως απλό τέρας ή αποκλειστικά ως θύμα, αλλά ως μορφή που αρνείται τις εύκολες κρίσεις και υποβάλλει το κοινό σε σκέψη για την φύση της βίας και της απώλειας.
Κλείνοντας τον διάλογο με την ελληνική τραγωδία, ο Ράου υπογράφει μια παράσταση που πραγματεύεται τη φρίκη και την απώλεια με στόχο την επανεξέταση του μέλλοντος της συλλογικής σκηνικής εμπειρίας.
Στοιχεία παραγωγής
Ταυτότητα παράστασης: Medea’s Children
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Milo Rau
Δραματουργία: Kaatje De Geest
Σχεδιασμός σκηνικών: ruimtevaarders (Karolien De Schepper, Christophe Engels)
Σχεδιασμός φροντιστηριακών αντικειμένων: Joris Soenen
Σχεδιασμός κοστουμιών: Jo De Visscher
Σχεδιασμός φωτισμών: Dennis Diels
Σχεδιασμός βίντεο: Moritz von Dungern
Σχεδιασμός ήχου: Elia Rediger
Σύμβουλοι υποκριτικής: Peter Seynaeve / Lien Wildemeersch
Παίζουν: Peter Seynaeve / Lien Wildemeersch, Anna Matthys / Juliette Debackere, Emma Van de Casteele / Ella Brennan, Jade Versluys / Bernice Van Walleghem, Gabriël El Houari / Aiko Benaouisse, Sanne De Waele / Helena Van de Casteele, Vik Neirinck / Elias Maes
Καθοδήγηση παιδιών: Dirk Crommelinck
Ομάδα παραγωγής: NTGent
Συμπαραγωγή: Wiener Festwochen (Αυστρία), La Biennale di Venezia (Ιταλία), ITA – Internationaal Theater Amsterdam (Ολλανδία), Tandem – Scène nationale (Γαλλία)
Διάρκεια: 90΄
Προειδοποίηση περιεχομένου: Η παράσταση περιλαμβάνει σκληρές σκηνές και αναφορές σε αυτοκτονία, παιδοκτονία και σεξουαλική κακοποίηση, καθώς και χρήση τεχνητού αίματος και καπνού. Κατάλληλο για ηλικίες 16+. Σε περίπτωση ανάγκης, μπορείτε να απευθυνθείτε στη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018.
Photo Credit: Michiel Devijver
