Κουρό Τανίνο φέρνει το Sleeping Fires στην Πειραιώς 260 — πρώτη παρουσία στην Ελλάδα, διάρκεια 110΄

0
19
Παραστατικό στιγμιότυπο από το Sleeping Fires στην Πειραιώς 260 — Κουρό Τανίνο Πειραιώς 260, θεατρικό στιγμιότυπο

Κουρό Τανίνο Πειραιώς 260 παρουσιάζει το έργο Sleeping Fires στην Πειραιώς 260, με τον διακεκριμένο Ιάπωνα δημιουργό να εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Η παράσταση, ανάθεση του φεστιβάλ No Limits και παραγωγή της ομάδας Niwa Gekidan Penino, έκανε πρεμιέρα το 2026 στο πλαίσιο του φεστιβάλ No Limits στο Χονγκ Κονγκ και περιλαμβάνει τη συμμετοχή ατόμων με οπτική αναπηρία· η διάρκεια της παράστασης είναι 110΄.

-K.T.

Κουρό Τανίνο Πειραιώς 260

Το έργο αφηγείται την ιστορία της Ίκου, που είναι τυφλή εκ γενετής και κατοικεί στα βουνά, και του συντρόφου της. Η Ίκου «διαβάζει» σώματα και συναισθήματα μέσα από την οξυμένη αίσθηση των χεριών της και αντικαθιστά το φως με τον ήχο και την αφή.

Η άφιξη της νεαρής μαθητευόμενης Σάγιο στην τέχνη του μασάζ ανατρέπει την εύθραυστη καθημερινότητα της Ίκου και μεταξύ των δύο αναπτύσσεται ένας βαθύς, άρρητος δεσμός. Η μαθητεία μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο αποκάλυψης τραυμάτων, καταπιεσμένων επιθυμιών και ανείπωτης οργής.

Το Sleeping Fires αντλεί την έμπνευσή του από την ιστορία των τυφλών θεραπευτών μασάζ της Ιαπωνίας και τοποθετεί την πλοκή του σε ορεινή περιοχή βόρεια του Έντο, του σημερινού Τόκιο.

Θεματικές και αφετηρίες

Σε μια κοινωνία όπου η ιεραρχική συντεχνία Τοντόζα (Tōdōza) παρείχε θεσμική προστασία κυρίως σε τυφλούς άνδρες, οι γυναίκες παρέμεναν κατά κανόνα κοινωνικά και οικονομικά αόρατες. Το έργο φωτίζει τη συνθήκη του αποκλεισμού και τις απρόβλεπτες μορφές ελευθερίας που αναδύονται έξω από τις κυρίαρχες δομές.

Με την ένταξη ατόμων με οπτική αναπηρία στο καστ, ο Κουρό Τανίνο συνθέτει μια αισθητηριακή εμπειρία όπου ο κόσμος γίνεται αντιληπτός μέσω της αφή, της όσφρησης, του ήχου και του ρυθμού, και όχι μόνο του βλέμματος.

Στο ρεαλιστικό αλλά και ποιητικό σκηνικό σύμπαν της παράστασης, η αφή γίνεται μέσο γνώσης· η τρυφερότητα, πράξη αντίστασης· και το σώμα, τόπος διεκδίκησης και αυτοδιάθεσης.

Σκηνική προσέγγιση

Ο σκηνοθέτης πλάθει ένα χειμωνιάτικο αφήγημα όπου τα χέρια, οι ήχοι και τα αρώματα αναδεικνύονται σε πρωταγωνιστές της αφήγησης, ενώ η επαφή με τον άλλο θεωρείται πράξη φροντίδας και πολιτικού νοήματος.

Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο No Limits στο Χονγκ Κονγκ το 2026 και τώρα φτάνει στο ελληνικό κοινό μέσα από την παρουσίαση στην Πειραιώς 260, σε παραγωγή της Niwa Gekidan Penino (Arche LLC.) και σε συμπαραγωγή με το φεστιβάλ No Limits.

Η σκηνική σύνθεση δίνει έμφαση στη συνεργασία μεταξύ επαγγελματιών θεάτρου και ανθρώπων με οπτική αναπηρία, προσηλώνοντας το ενδιαφέρον στην εμπειρία της αφής και στην ακουστική αρχιτεκτονική του χώρου.

Κύριοι συντελεστές

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Kurō Tanino.

Παίζουν: Susumu Ogata, Ineko Kawai, Takao Shibata, Rio Sekiba, Natsue Hyakumoto.

Αφήγηση: Yoshie Tanikawa. Σκηνικά: Michiko Inada. Μουσική διεύθυνση: Yu Okuda.

Τεχνική ομάδα και μουσική

Σχεδιασμός φωτισμών: Masayuki Abe. Σχεδιασμός ήχου: Koji Sato. Σχεδιασμός βίντεο: Nobuhiro Matsuzawa. Κοστούμια: Mariko Tomoyoshi.

Τεχνική διεύθυνση: Masaya Natsume. Βοηθός σκηνοθέτη: Hatsune Sakai. Διεύθυνση σκηνής: Hikari Kitano.

Χειρισμός φωτισμών: Kana Watanabe. Χειρισμός ήχου: Yoshihiro Nakamura. Χειρισμός βίντεο: Azusa Saito.

Μουσικοί και παραγωγή

Δημιουργία video animation: Ryuichi Matsumoto. Χειρισμός υποτίτλων: Saki Sahara. Διεύθυνση περιοδείας / θιάσου: Chika Onozuka.

Τρέιλερ: Takahiro Kaminokado. Μουσικό θέμα τίτλων τέλους: “Sleeping Fires” Yu Okuda, Tomotaka Sekiya.

Μουσικοί: Suiho Tosha φλάουτο nohkan, Tomotaka Sekiya μπάσο, Yukino Matsuura ντραμς. Σκηνική μουσική shamisen: Isosuke Kineya.

Πρακτικά

Παραγωγή: Niwa Gekidan Penino (Arche LLC.). Συμπαραγωγή: No Limits. Photo Credit: Patrick Wai.

Διάρκεια: 110΄. Η παρουσία της παράστασης στην Πειραιώς 260 δίνει την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να συναντήσει μια δουλειά που συνδυάζει κοινωνικό σχόλιο, αισθητηριακή έρευνα και συνεργασία με ανθρώπους με οπτική αναπηρία.

Η παράσταση αναδεικνύει την αφή ως μέσο γνώσης και την τέχνη ως πεδίο όπου οι μη κυρίαρχες μορφές ύπαρξης μπορούν να βρουν φωνή και μορφή.