Μανόλη Καψή
Όπως και να το δεις, η Μαρία Καρυστιανού υπερέχει. Τι να περιμένεις λοιπόν από τον Τσίπρα; Ποια πραγματική έκπληξη θα φέρει; Ας υποθέσουμε ότι θα συμπεριλάβει την Ελένη Αυλωνίτου και τον Καραμέρο (που, λέει, εκλιπαρεί) και θα αφήσει στην αναμονή τους Μπαλάφα, Στούμπο και Μπαλαφάρα ως παλιούς αριστερούς λίγο παρωχημένους, που δεν «κολλάνε» στο “ΣΥΡΙΖΑ plus” που ετοιμάζει. Σιγά την έκπληξη.
Η σύνθεση του νέου σχήματος
Πιο ενδιαφέρουσα είναι η επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ της Θεοδώρας Τζάκρη, αφού, όπως φαίνεται, είχε ψάξει και φλερτάρει με κάθε κόμμα, κίνημα, σύλλογο ή —αν χρειαστεί— και ποδοσφαιρική ομάδα που δραστηριοποιείται αριστερά της Νέας Δημοκρατίας και αναζητούσε εκπρόσωπο.
Και η Μαρία Καρυστιανού; Φέρνει μαζί της έναν επιχειρηματία από την Αγία Πετρούπολη που θαυμάζει τον Πούτιν, έναν δημοσιογράφο από τη Μόσχα που επίσης έχει δημόσια εκφράσει θαυμασμό για τις πολιτικές του, και σχεδιάζει να ορίσει εκπρόσωπο τύπου από αυτή την πλευρά.
Προφίλ και αντιδράσεις
Στο σχήμα προστίθεται ένας ηθοποιός που, κατά δήλωση, έκανε καριέρα στις βιντεοκασέτες των ’80s και τώρα μαθαίνει ρώσικα — μικρό το βιογραφικό, αλλά λέγεται ότι θα προστεθούν σύντομα και άλλα, κυρίως φιλολογικά, στοιχεία. Επίσης, εμφανίζεται ένας επιχειρηματίας με μπίζνες στη Μόσχα και στη Μέση Ανατολή, καθώς και ένας αντιεμβολιαστής που συμμετέχει ενεργά στο αντινεοταξικό κίνημα «Πανελλήνια Δημοκρατική Ιαχή», το οποίο παρουσιάζεται με το ακρωνύμιο ΠΑΝ.ΔΗΜ.ΙΑ.
Συγγνώμη, αλλά τι να σου κάνει μετά ο Γιαννούλης;
Υποψίες για ρωσική εμπλοκή
Αν είστε από εκείνους που βλέπουν «δάχτυλο της Μόσχας» στην υπόθεση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, μάλλον είστε φιλύποπτοι — αλλά αυτό το ξέρετε ήδη και δεν είναι μεγάλη είδηση. Προσωπικά δεν διαθέτω στοιχεία για να συνεισφέρω στην υπόθεση, πέραν από μερικές @@@@ που μου ξέφευγαν κάθε φορά που άκουγα τον Θανάση Αυγερινό να μεταφέρει το ρεπορτάζ από τη Ρωσία ήδη από την εποχή της εισβολής του καθεστώτος στην Κριμαία. Δεν γνωρίζω κάτι περισσότερο από όσα ήδη είναι γνωστά από τις ειδήσεις, ώστε να διατυπώσω μια τόσο βαριά κατηγορία.
Θα περιμένω όμως με ενδιαφέρον όσα θα πει η κ. Καρυστιανού για υποθέσεις που αφορούν ειδικά τη Μόσχα, και κυρίως την εισβολή στην Ουκρανία.
Το θεμελιώδες ερώτημα
Το ζήτημα δεν είναι μόνο ποια είναι η σχέση του νέου κόμματος με μια ξένη χώρα ή κυβέρνηση —ερώτημα που οι αντίπαλοί της διατυπώνουν υπονομευτικά και που δύσκολα απαντιέται με στοιχεία— αλλά και ένα ευρύτερο πολιτικό ερώτημα που έχει θέσει ο Ευάγγελος Βενιζέλος: αν η Ελλάδα είναι διακυβερνήσιμη.
Ανεξαρτήτως των επιχειρημάτων που έχουν ακουστεί ως τώρα —πολλά από αυτά στηριγμένα στη συγκυρία και στις δημοσκοπήσεις, που όμως αλλάζουν— το γεγονός ότι στην Ελλάδα, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, η ψήφος των πολιτών κατευθύνεται σε κάθε είδους παρδαλό και ανυπόληπτο κόμμα, κάνει πράγματι τις χώρες αυτές, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, δύσκολα διακυβερνήσιμες.
Ευρωπαϊκή οπτική
Στη Γαλλία, το μετριοπαθές κέντρο, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερή του εκδοχή, έχει συρρικνωθεί γύρω στο 20% και την ψήφο διεκδικούν τόσο ένα κόμμα της άκρας, ξενοφοβικής δεξιάς με φασιστικό παρελθόν και κρυφές διασυνδέσεις με τη Μόσχα, όσο και μια ακραία, αντισυστημική και αντισημιτική εκδοχή της αριστεράς που απειλεί να οδηγήσει τη Γαλλία στο ΔΝΤ.
Στη Γερμανία, οι νεοναζί σημειώνουν ανόδους και τα παραδοσιακά κόμματα των Σοσιαλδημοκρατών και των Χριστιανοδημοκρατών υποχωρούν. Στη Μεγάλη Βρετανία τα πράγματα είναι παρόμοια: οι Εργατικοί χάνουν, οι Συντηρητικοί βιώνουν βαθιά κρίση, και ανεβαίνουν πολιτικοί όπως ο γελοίος Φάραντζ, πρωτεργάτης του Brexit, που —σύμφωνα με το Economist— έχει προκαλέσει μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ κατά 4 έως 8%.
Η ελληνική εκδοχή
Στην Ελλάδα, ακόμη και το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα —που, όπως δήλωσε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος σε ντοκιμαντέρ του Σκάι, ήταν “τόσο προετοιμασμένος στις λεπτομέρειες της διαπραγμάτευσης, όσο και η Μέρκελ“— μοιάζει μπροστά στα διάφορα νέα σχήματα που κινούνται είτε δεξιά της Νέας Δημοκρατίας είτε αριστερά του ΠΑΣΟΚ σαν μνημείο σοβαρότητας και προγραμματικής αξιοπιστίας. Πώς εξηγείται αυτό;
Οι αριστεροί αναλυτές συνηθίζουν να επικαλούνται τις ανισότητες. Άλλοι ρίχνουν το βάρος στη μετανάστευση, άλλοι στην τοξικότητα των κοινωνικών δικτύων. Κάθε ερμηνεία φαίνεται να προσφέρει ένα κομμάτι του παζλ, αλλά καμία δεν πείθει από μόνη της.
Οι μικρές ομάδες και οι επιλογές
Για όσους αδιαφορούν για την πολιτική σταθερότητα και απλώς θέλουν να στείλουν μήνυμα διαμαρτυρίας, τα νέα δεν είναι καλά: το αντινεοταξικό κίνημα «Πανελλήνια Δημοκρατική Ιαχή» (ΠΑΝ.ΔΗΜ.ΙΑ.) δεν θα κατέβει αυτόνομο στις εκλογές, αλλά θα ενωθεί με το κόμμα της Καρυστιανού. Παραμένουν όμως επιλογές όπως το «Ελληνικό Λευκό Κίνημα Σημερινής Ιδεολογίας» και η «ΕΥ-Κίνηση», που κάποιοι μπορούν να ψηφίσουν.
Αυτά προς το παρόν —το πολιτικό σκηνικό αλλάζει γρήγορα και οι επόμενοι μήνες θα δείξουν αν οι κινήσεις αυτές έχουν απλώς συμβολικό ή πραγματικό εκλογικό αντίκτυπο.
