Του Γιάννη Πανούση
Βλέπω τα όνειρα που σε προσπέρασαν
χωρίς να το καταλάβεις
και σου ‘μειναν οι κούφιες λέξεις
φορτωμένες ανώφελα κοσμήματα
και νόημα κανένα
Δημήτρης Πιστικός, Προ παντός το νόημα…
Ο ανορθολογισμός που μας καταβρόχθισε
Τον τελευταίο καιρό όλοι μας βουτήξαμε —εκόντες άκοντες— σε έναν απύθμενο βυθό ανορθολογισμού, παραλογισμού, συνωμοσιολογίας και ανθρωποφαγίας. Θέλω να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι είμαι με την Ειρήνη και τον Άνθρωπο, αλλά δεν είμαι με τους υποκριτές και τους διπρόσωπους.
Είμαι υπέρ της ευημερίας των λαών και της ευτυχίας του κάθε ανθρώπου, αλλά όχι υπέρ των σπέκουλων και των ιδεοληψιών των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων» της ανθρωπότητας.
Κίνδυνος των νέων κομμάτων
Με την ανακοίνωση νέων κομματικών μορφωμάτων, θέλω επίσης να τονίσω ότι είμαι με το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη, αλλά όχι με όσους επιδιώκουν να επιβάλουν τον δικό τους νόμο —του Λιντς ή των Σταυροφοριών—.
Νομίζω πως αρκετά ανεχτήκαμε τους «πεφωτισμένους» του αντισυστημισμού και τους «μυημένους» θρησκόληπτους που μας παγίδεψαν με κροκοδείλια δάκρυα, σινιέ μαύρα ρούχα και πένθος πελατείας.
Η μεταμόρφωση της δυσπιστίας
Η μανιέρα της μόνιμης καχυποψίας, με μνήμη γεμάτη μνησικακία και εχθροπάθεια, τελικά καταλήγει σε παραληρηματικό λόγο.
Eίμαι βέβαιος ότι μετά το μοιραίο λάθος όπου έπεσαν πολλοί συμπολίτες μας, θα ακολουθήσει η τούμπα των εμπνευστών και η κωλοτούμπα των «ειδικά ευαίσθητων καλλιτεχνών και γελωτοποιών».
Συνωμοσιολογία και παρα-πολιτική
Γίναμε το target group μίας συνωμοσιολογίας που στηρίχτηκε στην πολιτικά απαράδεκτη και θεσμικά εγκληματική διαχείριση της κυβέρνησης, αλλά σχεδιάστηκε σε σκοτεινά κέντρα παρα-οργανώσεων, παρα-οργάνων και παρα-πολιτικής.
Παρεξηγήθηκε η έννοια του κινήματος αξιών και στόχων και δημιουργήθηκε ένας εσμός περιθωριοποιημένων πολιτικοειδών, παρηκμασμένων διανοουμένων και χαζοχαρούμενων, που μαζί με τους «3Φ» —φιλόδοξοι, φανατικοί, φαντασμένοι— πίστεψαν ότι θα έσωζαν τη χώρα από τους διεφθαρμένους.
Το πρόβλημα του «δικαίου της κοινής γνώμης»
Οφείλαμε να θυμόμαστε ότι το «αυθορμήτως διαπλασσόμενο δίκαιο» ως «δίκαιο της Αλήθειας» (F. Hayek) δεν παράγει ασφάλεια δικαίου, γιατί στηρίζεται σε ένα fictio —στο νόμο της κοινής γνώμης.
Ακόμα κι αν διαφωνούμε με το περιεχόμενο μιας δικαστικής απόφασης, δεν δικαιολογείται η απαξίωση ενός δημοκρατικού θεσμού ούτε η κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας για όποιον έχουμε ήδη καταδικάσει «δια λαϊκής βοής».
Δεν υπάρχει «η αλήθεια του καθενός»
Αν είναι δύσκολο να βρεθεί η ουσιαστική Αλήθεια, δεν μπορούμε να την αντικαταστήσουμε με «την αλήθεια του καθενός».
Η Δικαιοσύνη δεν εξαντλείται ούτε τελειώνει με την έκδοση μιας ετυμηγορίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παίρνουμε το δίκιο στα χέρια μας —αφενός γιατί αντιβαίνει στο δικαστικό πολιτισμό κι αφετέρου γιατί το ίδιο μπορεί να κάνει και ο αντίπαλος· τότε μετατρέπουμε την κοινωνία σε Φαρ Ουέστ.
Ο αντίκτυπος της καχυποψίας
Ο «ύποπτος νόμος» και ο καχύποπτος πολίτης δεν βοηθούν στην απονομή της Δικαιοσύνης, ούτε όμως δικαιολογούν την αυτοδικία, την αρνησιδικία ή την τηλεοπτική αμφισβήτηση τύπου «δεν έχω εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη της χώρας μου», η οποία δεν συνοδεύεται από οριστική αποδημία αλλά από υποψηφιότητα.
Ευτυχώς που μετά το μοιραίο λάθος το δικό μας, ακολουθούν τα μοιραία λάθη εκείνων.
Προειδοποίηση για τους διχασμούς
Σε κάθε περίπτωση: χριστιανοί και αντίχριστοι, προσέξτε το Κολοσσαίο. Χτίζεται παντού και με πολιτικοφανή υλικά.
ΥΓ1. Αναρωτιέμαι μήπως τελικά θα μας έκανε καλό να μας κυβερνήσει το κόμμα Κ, Ξ ή Ψ, ή όπως αλλιώς ονοματισθεί από τους «παραμορφωτές της κοινής γνώμης» ή τους image makers.
Η αυτογνωσία της κοινωνίας
Το λέω γιατί κάποτε πρέπει να βρεθούμε ενώπιόν μας με «τον άλλον [γκρίζο; κακό;] εαυτό μας», αφού λίγο-πολύ οι περισσότεροι είμαστε μυστικιστές, αντιεμβολιαστές, «αντιστασιακοί» (;), απατεωνίσκοι, ημι-εγγράμματοι, δηθενάδες και, εν τέλει, αντισυστημικοί.
Μήπως μια διακυβέρνηση από τέτοιους τύπους θα μας «άξιζε», για να απαλλαγούμε από τα σύνδρομά μας;
Οι «σταυροφόροι» της πολιτικής μετακίνησης
ΥΓ2. Επί τη ευκαιρία, όσοι αποχωρούν από τα κόμματά τους —εκ πολύ δεξιών ή εξ ολίγον αριστερών τάσεων— για να ενταχθούν στο Τραμπικό ή το Ιθακίσιο μόρφωμα, το κάνουν για την κάθαρση και μόνον; Τόσους ανιδιοτελείς «σταυροφόρους» του Καλού κι Αγαθού είχαμε χρόνια να δούμε.
Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη
