Καλεσμένοι, μόνοι, ανυπόταχτοι, αθώοι, φιλόξενοι, μοναχικοί, ευγενικοί, αστείοι, τραυματισμένοι, άδειοι, γεμάτοι, πονεμένοι, βρεγμένοι, κενοί, συναισθηματικοί, αξιοσέβαστοι, παράξενοι, μεγάλοι, μικροί, κατεστραμμένοι, λογικοί, παράλογοι, απομονωμένοι, νοσταλγικοί, ξένοι, αγνοί, βρώμικοι, καθαροί, διάφανοι, λησμονημένοι, καθισμένοι, ριψοκίνδυνοι, ξεχασμένοι, προσηλωμένοι, ελπιδοφόροι, μελλοθάνατοι – όλα με όμικρον γιώτα.
Στο έργο όμικρονγιώτα ο σκηνοθέτης Γιάννης Διδασκάλου στήνει έναν μικρό και τρυφερό ύμνο στο «Εμείς» — και σε όλα τα επίθετά μας με όμικρον γιώτα — αξιοποιώντας το θέατρο του παραλόγου για να φωτίσει τη βαθιά ανθρώπινη αμηχανία και την αγωνία που γεννά η μοναξιά.
Η παράσταση παίζεται στην Πειραιώς 260 και το επίκεντρο είναι δύο άνθρωποι, δεμένοι σε μια στενή και αινιγματική σχέση, απομονωμένοι σε έναν δικό τους κόσμο. Παρακολουθούμε την καθημερινότητά τους καθώς περιμένουν καλεσμένους: τις συνήθειες, τις μικρές τελετουργίες και τα παιχνίδια που επινοούν, ενώ θέλουν να αναγγείλουν κάτι επείγον. Όσο όμως πλησιάζει η στιγμή, η γλώσσα μοιάζει να υποχωρεί, να θρυμματίζεται και να παραχωρεί τη θέση της στη μνήμη και στη φαντασία.
Παιχνίδι προσμονής
Οι καλεσμένοι που περιμένουν αποδεικνύονται τελικά μέρος ενός αέναου παιχνιδιού που οι δύο χαρακτήρες επαναλαμβάνουν μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Μέσα από αυτό το παράδοξο παιχνίδι ο ένας βρίσκει τον τρόπο να πει στον άλλον όσα πραγματικά τον βαραίνουν.
Το έργο αγγίζει τα συναισθήματα που έμειναν μετέωρα και την ανάγκη μας να αναγνωριστούμε και να αγαπηθούμε από τον άλλο, πριν να είναι αργά. Η δράση ξεδιπλώνεται ως ποιητική παραβολή πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, όπου τα μικρά πάθη και οι ανεπίλυτες εκκρεμότητες βρίσκουν τη δική τους, παράδοξη γλώσσα.
Σκηνικά και συμβολισμοί
Οι καρέκλες που στέκονται στη σκηνή έχουν καταλυτικό ρόλο: λειτουργούν σαν πιόνια σε ένα παιχνίδι, δηλώνοντας παρουσίες-απουσίες και σημειώνοντας μετατοπίσεις στη σχέση των δύο ηρώων. Παράλληλα, το νερό που πέφτει αδιάκοπα από το ταβάνι γίνεται ορατό σημάδι μιας εσωτερικής και εξωτερικής κατάρρευσης.
Στο όμικρονγιώτα αποκαλύπτεται ένας κόσμος εύθραυστος, τρυφερός και παράλογος — ένας κόσμος όπου το εγώ αναζητά απεγνωσμένα ένα εμείς. Όπως λέει χαρακτηριστικά ένας από τους δύο χαρακτήρες καθώς αναμένουν τους καλεσμένους τους: «Λίγο πριν έρθουν οι άλλοι, θες να ξαναγνωριστούμε;»
Σημειώσεις για άλλες παραστάσεις
Στη στήλη «ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!» προτείνεται επίσης η παράσταση Χλιμίντρισμα του Μάριου Ποντίκα σε σκηνοθεσία Δημήτρης Τσιάμης στο BIOS, καθώς και το Αι γυμνισταί του Γιώργος Σίμωνας σε σκηνοθεσία Τωνία Ράλλη, που παίζεται ξανά στο Rabbithole.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιάννης Διδασκάλου
Κείμενο – Δραματουργία: Αθανασία Χαλκιά, Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος, Γιάννης Δάφνης, Γιάννης Διδασκάλου, Ζωή Πάπαρη
Σκηνικά – Ενδυματολογική επιμέλεια: Αθανασία Χαλκιά, Ζωή Πάπαρη
Επιμέλεια κίνησης: Αλέξανδρος Γκουντινάκης
Πρωτότυπη μουσική – Επιμέλεια ήχου: Capétte
Βοηθοί σκηνοθεσίας: Ειρήνη Μπάλκου Παπαδοπούλου, Φανή Πολυξένη Κουρτίδου Βλαχογιάννη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Trailer – Βίντεο παράστασης: Μαλβίνα Παπάζογλου, Ιάσονας Πρελορέντζος, Αθηνά Τρούσσα
Γραφιστικά: Ζωή Πάπαρη
Φωτογραφία: Αλέξανδρος Ζήλος, Κωνσταντίνος Ζήλος, Μαρία Καραπαναγιώτου, Ζωή Πάπαρη, Νίκος Μαυρομάτης
Εξωτερικοί συνεργάτες: Σοφία Τριάντου, Ειρήνη Σεβαστοπούλου, Μαρία Καραπαναγιώτου
Παίζουν: Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος, Γιάννης Δάφνης
Παραγωγή: Librart Performing Arts Ensemble
Η παράσταση ξεκίνησε ως διπλωματική υποκριτικής των Αλέξανδρου Μαυρουδόπουλου και Γιάννη Δάφνη, και ως διπλωματική σκηνοθεσίας του Γιάννη Διδασκάλου, στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, με επόπτρια καθηγήτρια την Γλυκερία Καλαϊτζή. Η πρωτοβουλία GEN 260 πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης NEON.
Διάρκεια: 60΄
Διαβάστε επίσης:
Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Τα AΦTER της Πειραιώς 260
Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Εορτές Αποχαιρετισμού για το Ηρώδειο
Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Τι θα δούμε το καλοκαίρι στο Αρχαίο Θέατρο στην Επίδαυρο
