Η συνεχής και σταθερή βελτίωση των επιδόσεων της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια έχει προκαλέσει μια σχεδόν κωμική αλλεργία στους μόνιμους θιασώτες της εγχώριας μιζέριας.
Η χώρα όχι μόνο άντεξε σε σοβαρές διεθνείς αναταράξεις, αλλά έδειξε επίσης αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα και αποτελεσματικότητα. Αποτέλεσμα αυτής της μεθοδικής πορείας είναι η δημιουργία ενός πραγματικού και μετρήσιμου δημοσιονομικού χώρου της τάξης των 1,2 δισ. ευρώ.
Προέλευση του πλεονάσματος
Οι επαγγελματίες του λαϊκισμού, που με παραπληροφόρηση επιδιώκουν οφέλη, χαρακτηρίζουν αυτά τα νούμερα «λογιστικά τεχνάσματα» ή, όταν η πραγματικότητα τους ξεγελά, μιλούν για «ψίχουλα». Αγνοούν ότι το πλεόνασμα αυτό δεν προέκυψε από εξοντωτική υπερφορολόγηση της παραγωγικής βάσης — όπως συνέβαινε στις σκοτεινές εποχές της προηγούμενης δεκαετίας — αλλά από την αύξηση του ΑΕΠ, την ψηφιοποίηση και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Είναι το μέρισμα μιας οικονομίας που λειτουργεί και όχι το προϊόν δήμευσης περιουσιών.
Στοχευμένες παρεμβάσεις
Η κατανομή αυτού του «δώρου» αντικατοπτρίζει την έννοια της υπεύθυνης οικονομικής πολιτικής. Το πρώτο πακέτο των 500 εκατομμυρίων έχει ήδη δρομολογηθεί και στοχεύει στις πιο πιεστικές ανάγκες της καθημερινότητας: επιδότηση ενοικίου για ανακούφιση του στεγαστικού κόστους, ουσιαστική στήριξη σε συνταξιούχους που αδικήθηκαν από την περιβόητη προσωπική διαφορά προηγούμενων νόμων και ενίσχυση των νέων οικογενειών. Δεν πρόκειται για σκόρπισμα χρημάτων με «ελικόπτερο» που τρέφει νοοτροπίες εύκολου και κρατικού χρήματος.
Αντίθετα, πρόκειται για ορθολογικές παρεμβάσεις που ενισχύουν τα χαμηλότερα εισοδήματα σε μια περίοδο όπου οι πληθωριστικές πιέσεις παραμένουν και, πιθανότατα, λόγω Ιράν, θα ενταθούν. Κρίσιμο στοιχείο είναι ότι αυτές οι κινήσεις γίνονται με σεβασμό στη δημοσιονομική σταθερότητα, αποφεύγοντας την καταστρατήγηση κανόνων που στο παρελθόν οδήγησαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.
Επόμενα βήματα μέσα στο έτος
Το ενδιαφέρον στρέφεται στα υπόλοιπα 200 εκατομμύρια που θα διοχετευθούν στην αγορά εντός του τρέχοντος έτους. Παρά τις κραυγές σε τηλεοπτικά πάνελ για τυφλές, οριζόντιες παροχές που θα τινάξουν τον προϋπολογισμό στον αέρα, τα κεφάλαια αυτά αναμένεται να λειτουργήσουν χειρουργικά.
Θα κατευθυνθούν σε στοχευμένες ελαφρύνσεις που ενισχύουν άμεσα το διαθέσιμο εισόδημα συγκεκριμένων ομάδων που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της ακρίβειας, αντί για μεγαλοστομίες που δεν έχουν διάρκεια.
Ορίζοντας η ΔΕΘ και δομικές αλλαγές
Η μεγάλη κυβερνητική παρέμβαση, όμως, σχεδιάζεται με ορίζοντα το Βελλίδειο τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Το πακέτο που προετοιμάζεται για τη ΔΕΘ 2026 και θα αποτυπωθεί στον προϋπολογισμό του 2027 δεν θα είναι πλέον επιδοματικού χαρακτήρα, αλλά θα περιλαμβάνει μόνιμες δομικές παρεμβάσεις: νέες μειώσεις φόρων και σημαντικές περικοπές στις ασφαλιστικές εισφορές.
Στόχος είναι να μειωθούν τα υψηλά εργοδοτικά κόστη ώστε ο ιδιωτικός τομέας να αναπτυχθεί και να αυξήσει την κερδοφορία του σε ένα υγιές περιβάλλον.
Γιατί αυτή η επιλογή
Η στρατηγική αυτή δεν είναι απλώς επιλογή αλλά μονόδρομος, καθώς σε ένα διεθνές περιβάλλον με αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες και ακριβό χρήμα, η εποχή των ελλειμμάτων και του δανεικού πλούτου είναι αυτοκτονική και έχει παρέλθει. Η βιώσιμη απάντηση απέναντι στον πληθωρισμό δεν είναι η επανάληψη επιδομάτων, αλλά η μείωση των βαρών και του κόστους παραγωγής με ταυτόχρονη αύξηση της παραγωγικότητας, που παράγουν μόνιμο εισόδημα.
Όσοι ονειρεύονται επιστροφή σε καταστροφικές συνταγές τύπου «Τσοβόλα δώστα όλα» και σε παλαιές πρακτικές πελατειακών εξυπηρετήσεων φαίνονται πλέον γραφικοί και παρωχημένοι. Η βαφτίσια της δημοσιονομικής σοβαρότητας ως «τσιγκουνιά» και οι διεκδικήσεις για οριζόντιες παροχές με δανεικά που δεν επιστρέφονται, δεν αποτελούν λύση αλλά επιστροφή σε μεθόδους δύο αιώνων που δεν ταιριάζουν στη σύγχρονη οικονομία.
Συμπέρασμα
Η Ελλάδα έχει περάσει από διεθνή ανυποληψία στην επιστροφή ενός «κοινωνικού μερίσματος» ύψους 1,2 δισ. από καθαρή ανάπτυξη και δεν σκοπεύει να ξαναγοραστεί από ψεύτικες υποσχέσεις. Κάθε άλλη συνταγή ή πλειοδοσία ανεύθυνων υποσχέσεων οδηγεί μαθηματικά σε μια νέα δημοσιονομική κόλαση — και κανείς δεν θέλει να το ξαναζήσει.
Πέτρος Λάζος
petros.lazos@capital.gr
