Κάποια στιγμή θα συνέβαινε. Για περισσότερα από 23 χρόνια η Εθνική Πορτογαλίας είχε μία σταθερά που έμοιαζε σχεδόν αυτονόητη: τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Αρχικά ως το παιδί-θαύμα, αργότερα ως τον απόλυτο σταρ και τελικά ως τον αρχηγό και το πρόσωπο μιας ολόκληρης εποχής.
Μόνο που τα τελευταία χρόνια η παρουσία του δεν αντιμετωπιζόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο. Όσο τα χρόνια περνούσαν και ο Ρονάλντο πλησίαζε -και στη συνέχεια ξεπερνούσε- τα 40, η συζήτηση γινόταν όλο και πιο έντονη. Αν πρέπει να ξεκινά βασικός, αν η Πορτογαλία παίζει καλύτερα χωρίς εκείνον, αν η ανάγκη να βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο περιορίζει μία φουρνιά γεμάτη ποιότητα. Ο CR7 κρίθηκε πολλές φορές πολύ αυστηρά και κάθε κακή εμφάνιση της εθνικής έφερνε σχεδόν αυτόματα ξανά την ίδια κουβέντα.
Τώρα δεν είναι εκεί. Και το πρώτο επίσημο παιχνίδι της νέας εποχής δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί χειρότερα. Η Πορτογαλία γνώρισε βαριά ήττα με 4-1 από τη Δανία, σε μία βραδιά που έμοιαζε σχεδόν συμβολική. Από τη μία η απουσία του ανθρώπου που για περισσότερο από δύο δεκαετίες ήταν συνώνυμος της εθνικής ομάδας και από την άλλη μία αγωνιστική «σφαλιάρα» με το… καλημέρα της ζωής χωρίς εκείνον.
Προφανώς, θα ήταν εξαιρετικά απλοϊκό να αποδοθεί μία τέτοια ήττα αποκλειστικά στην απουσία του Ρονάλντο. Η Πορτογαλία διαθέτει ένα από τα ποιοτικότερα ρόστερ της Ευρώπης και είχε παίξει -και κερδίσει- χωρίς τον Κριστιάνο αρκετές φορές ακόμη και πριν εκείνος αποχωρήσει οριστικά. Το timing, όμως, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Τον έκριναν όταν ήταν εκεί, τώρα πρέπει να μάθουν χωρίς αυτόν
Για χρόνια υπήρχε η άποψη ότι η Πορτογαλία έπρεπε κάποια στιγμή να απελευθερωθεί από την τεράστια σκιά του αρχηγού της και να περάσει στην επόμενη εποχή. Αυτό πλέον συνέβη. Μόνο που η πρώτη εικόνα της επόμενης ημέρας ήταν οδυνηρή.
Και ίσως η συγκεκριμένη ήττα να υπενθύμισε κάτι που πολλές φορές χανόταν μέσα στη συζήτηση γύρω από την ηλικία, τις συμμετοχές και τον αγωνιστικό ρόλο του Ρονάλντο: ακόμη και στα τελευταία χρόνια της καριέρας του, η παρουσία του είχε ένα βάρος που δεν μετριέται αποκλειστικά στα γκολ.
Ήταν ο αρχηγός, το σημείο αναφοράς, ο παίκτης που είχε ζήσει κάθε πιθανό σενάριο με το εθνόσημο και μία προσωπικότητα γύρω από την οποία είχε μάθει να λειτουργεί η Πορτογαλία για πάνω από δύο δεκαετίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι με τον Ρονάλντο η Δανία δεν θα κέρδιζε ή ότι η Πορτογαλία δεν μπορεί να γίνει καλύτερη χωρίς εκείνον. Κάθε άλλο.
Σημαίνει όμως ότι η μετάβαση δεν είναι τόσο απλή όσο το να αφαιρέσεις ένα όνομα από την ενδεκάδα. Η μεγάλη πρόκληση πλέον είναι να δημιουργηθεί μία νέα ταυτότητα, στην οποία κάθε στραβοπάτημα δεν θα συνοδεύεται από το αναπόφευκτο ερώτημα: «Και αν ήταν ακόμη εδώ ο Κριστιάνο;».
Μετά το 4-1 από τη Δανία, πάντως, εκείνοι που για χρόνια ζητούσαν να δουν την Πορτογαλία χωρίς τον Ρονάλντο πήραν την πρώτη τους εικόνα. Και ήταν μάλλον πολύ πιο άσχημη απ’ όσο θα περίμεναν…



