Στην Ελλάδα ο ιατρικός κόσμος ανέκαθεν πρόσφερε σημαντικό έργο στην κοινωνία.
Από τη διαμόρφωση της σύγχρονης ιατρικής διεθνώς μέχρι την αντιμετώπιση πολύπλοκων γεωγραφικών και επιστημονικών ιδιαιτεροτήτων, ο Έλληνας γιατρός θεμελιώθηκε ως δραστήριος επιστήμονας με λογική που ξεπερνούσε τις τοπικές δυνατότητες — τόσο για τη θεραπεία όσο και για την ανακούφιση του πόνου των συνανθρώπων του.
Ο γιατρός ως πείρα
Συχνά, όπως ο Χείρωνα, υποφέρει και ο ίδιος ως ασθενής· όμως μετατρέπει αυτόν τον πόνο σε εμπειρία για να κατανοήσει τις νόσους των ανθρώπων. Αυτός ο ιδιαίτερος χαρακτήρας τον έκανε περιζήτητο επαγγελματία διεθνώς.
Παρά ταύτα, ποτέ στο παρελθόν ο ιατρικός κόσμος δεν είχε υποστεί τέτοια απαξίωση από το κράτος και τους θεσμούς όπως σήμερα. Η κεντρική γραμμή της πρόληψης μετατράπηκε σε ιδεολογία ατομικής ευθύνης και σε εργαλείο εμπορίου.
Διακηρύξεις χωρίς περιεχόμενο
Βλέπουμε συχνά κρατικές καμπάνιες πρόληψης προσχηματικού χαρακτήρα: ενημερώνουν για έναν παράγοντα κινδύνου αλλά δεν αντιμετωπίζουν τη γενεσιουργό αιτία του.
Για παράδειγμα, ο πολίτης ειδοποιείται να προσέξει την χοληστερίνη του, ενώ ταυτόχρονα επιβαρύνεται με εργασία 13 ωρών την ημέρα, ανθυγιεινή τροφή και μεγάλο άγχος. Σε άλλη περίπτωση προειδοποιείται για τον κίνδυνο του καπνίσματος, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα απέναντι στην περιβαλλοντική ρύπανση κοντά σε μεγάλες βιομηχανίες.
Το εμπόριο στη θέση της επιστήμης
Η ίδια κυβερνητική προσέγγιση έχει διαχυθεί και στα φαρμακεία. Με την προέγκριση σκευασμάτων, τα «σούπερ μάρκετ φαρμάκων» μπορούν να μετατρέπουν σε ελεύθερη πώληση τα φάρμακα των ασθενών μετά από 30 ημερών. Ο έμπορος καθίσταται το σημείο όπου η ατομική ευθύνη συνδυάζεται με τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών ως μέτρο αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας.
Παράλληλα, ο ιατρικός κόσμος έχασε το αποκλειστικό δικαίωμα στη συνταγογράφηση, δικαίωμα που προήρθε από το πτυχίο ιατρικής.
Εργασιακή πίεση και νομική ομηρεία
Οι συνάδελφοι εργάζονται με εξοντωτικά ωράρια, ενώ οι νομικές τους προσφυγές εκδικάζονται στην καλύτερη περίπτωση μετά από 10ετιά — αν οι ίδιοι δεν έχουν αποβιώσει μέχρι τότε. Το κράτος οδηγεί σε απαξίωση της δημόσιας υγείας με σκόπιμη στροφή προς τον ιδιωτικό τομέα, όπου προτιμώνται φτηνά εργατικά χέρια αντί για επιστήμονες.
Αποτέλεσμα είναι να μην συζητιούνται ποτέ όρια συνταξιοδότησης, ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας και συστηματική επιστημονική εκπαίδευση. Αν οι γιατροί θεωρηθούν εργαζόμενοι επιστήμονες, τα ιδιωτικά ομίλων υγείας θα κληθούν να επιβαρυνθούν με μεγαλύτερο κόστος.
Υποσχέσεις και παραλείψεις
Ακούμε συνεχώς φρούδες υποσχέσεις για την ένταξη διαφόρων κλάδων στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα, αλλά εξαιρείται ο ιατρικός κλάδος — τους ίδιους που εκλιπαρούσαν να σώσουν την κοινωνία κατά την πανδημία.
Η κορύφωση της απαξίωσης είναι η σχεδόν ανυπαρξία θεσμών που υπερασπίζονται το ιατρικό λειτούργημα. Η αντιποίηση του ιατρικού επαγγέλματος αγνοείται σκόπιμα, προκειμένου να προωθηθεί η εμπορική γραμμή του υπουργείου.
Εμπορευματοποίηση της υγείας
Έχουν επιτραπεί μέχρι και τηλεοπτικές διαφημίσεις φαρμάκων — ακόμη και για προϊόντα που απευθύνονται σε ανηλίκους — με τη σύσταση: “απευθυνθείτε στο φαρμακοποιό σας”.
Τα εμβόλια για τη γρίπη πλέον χορηγούνται χωρίς ιατρική σκοπιμότητα και χωρίς συνταγές, γεγονός που μας στερεί τη δυνατότητα παρακολούθησης δεικτών. Οι εργαστηριακοί συνάδελφοι παραγκωνίζονται, καθώς παρακρατείται παράνομα η αποζημίωσή τους από τον ΕΟΠΥΥ.
Συνδικαλιστικές ευθύνες
Οι συνδικαλιστικοί φορείς κάνουν τα πάντα για να προλάβουν μια ενιαία απεργιακή κινητοποίηση του ιατρικού σώματος, αποτρέποντας έτσι μια συλλογική αντίδραση που θα μπορούσε να διεκδικήσει τα αυτονόητα.
Πιστεύω ότι ο ιατρικός κλάδος πρέπει να δει συνολικά τα προβλήματα και να διεκδικήσει από τους κατά τόπους ιατρικούς συλλόγους και τον πανελλήνιο φορέα θεσμούς που δεν θα θέτουν πρώτη προτεραιότητα την κομματική δράση έναντι του συλλογικού συμφέροντος.
Κρίσιμη ψηφοφορία
Φέτος προβλέπεται για πρώτη φορά η ψηφοφορία να είναι ηλεκτρονική. Ελπίζω αυτό να συμβάλει στην άρση της απαξίωσης και να επαναφέρει τον γιατρό στη θέση που του αξίζει ως λειτουργού της κοινωνίας — αρκεί το ιατρικό σώμα να προσέλθει μαζικά στην κάλπη.
Αν δεν γίνει αυτό, το ιατρικό μέλλον της χώρας θα είναι πολύ δυσοίωνο, με εμπόρους να καπηλεύονται τη ζωή και την υγεία μας.
