μοντέλα Ferrari αντιδράσεις — Η Ferrari έκανε τα αποκαλυπτήρια της Luce, του πρώτου αμιγώς ηλεκτρικού αυτοκινήτου της, με έναν σχεδιασμό που δεν παραπέμπει στα κλασικά της στοιχεία και αυτό προκάλεσε αντιδράσεις σε ευρύ κοινό στα social media.
Luca di Montezemolo, ο παλαιότερος πρόεδρος της εταιρείας, είχε να πει τα χειρότερα για το νέο δημιούργημα από το Μαρανέλο, κάτι που δείχνει πόσο διχαστική υπήρξε η άφιξη της Luce.
Στο Car and Driver συγκεντρώθηκαν τα επτά μοντέλα (πέντε παραγωγής και δύο μοναδικές κατασκευές) της Ferrari που δέχτηκαν έντονη κριτική, είτε για τον σχεδιασμό, είτε για τις επιδόσεις τους.
μοντέλα Ferrari αντιδράσεις
Η Dino 308 GT4 έφερε το όνομα της Dino προς τιμή του γιου του Enzo, αλλά δεν απέσπασε την ίδια αποδοχή με άλλα μοντέλα της σειράς. Η 308 GT4 ήρθε ως αντικαταστάτρια της 246 και φορούσε V8 κινητήρα 2,9 L με απόδοση 255 PS και 283 Nm ροπής.
Αυτό που προβλημάτισε το κοινό ήταν ο σχεδιασμός: για πρώτη φορά η Ferrari συνεργάστηκε με τη Bertone, αποχωρώντας από τη συνηθισμένη συνεργασία με τη Pininfarina, και πολλοί θεώρησαν ότι η 308 GT4 είχε ομοιότητες με τη Lamborghini Urraco και τη Lancia Stratos, μη κολακευτικές παρατηρήσεις για ένα μοντέλο με σήμα από το Μαρανέλο.
Οι επικριτές υποστήριξαν ότι η αισθητική της δεν ταιριάζει με την κλασική αντίληψη της Ferrari, γεγονός που την τοποθετεί στις πιο αμφιλεγόμενες δημιουργίες της μάρκας.
400i: Το 3τάχυτο
Η 400i, που παρουσιάστηκε το 1979 και έμεινε στην παραγωγή ως το 1985, σχεδιάστηκε από τη Pininfarina και τοποθετήθηκε ως προσθιομήχανο grand tourer στη θέση της 365 GT4 2+2.
Διαθέτοντας V12 κινητήρα χωρητικότητας 4,8 L με ισχύ που άγγιζε τα 306 PS, η δύναμη μεταδιδόταν στους πίσω τροχούς μέσω ενός αυτόματου συστήματος μετάδοσης της GM με 3 σχέσεις.
Η επιλογή του 3τάχυτου κιβώτιου προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι δεν «κούμπωνε» σωστά με τον θηριώδη κινητήρα, με παρατηρήσεις για έλλειψη ροπής στις χαμηλές rpm και για λιγότερο «επιθετικό» ήχο σε σχέση με τα V12 με καρμπιρατέρ.
Mondial: Κριτική στις αναλογίες
Η Ferrari Mondial έχει χαρακτηριστεί από κάποιους ως «η χειρότερη Ferrari στην ιστορία», κυρίως λόγω του σχεδιασμού και των επιδόσεών της.
Παρουσιάστηκε το 1980 και έμεινε στην παραγωγή ως το 1993, σε διάφορες εκδόσεις — συμπεριλαμβανομένης της κάμπριο — και είχε σχεδιασμό της Pininfarina, με εμφανή συγγένεια με τις 308 GTB και 328.
Οι αναλογίες της, η διάταξη 2+2 που «έσπρωχνε» τον V8 3,0 L μπροστά στην καμπίνα, οι μεγάλοι πλαστικοί προφυλακτήρες αλλά και η συχνότητα προβλημάτων (κυρίως στα ηλεκτρικά) σε συνδυασμό με τις μέτριες επιδόσεις (εκδόσεις 240, 270 και 300 PS) δημιούργησαν ένα «κοκτέιλ» που οδήγησε στην αρνητική κοινή γνώμη.
FF: Shooting brake διχασμός
Η Ferrari FF, από τις πιο σύγχρονες στη λίστα, κατασκευάστηκε από το 2011 έως το 2016 και φορούσε V12 6,3 L με 660 PS και 683 Nm, φτάνοντας τα 0-100 km/h σε 3,7 sec.
Ωστόσο ο σχεδιασμός ως shooting brake (έργο της Pininfarina) διχάσε κοινό και κριτικούς: κάποιοι εκτίμησαν την πρακτικότητα, αλλά πολλοί θεώρησαν ότι η σιλουέτα δεν θύμιζε Ferrari και ειπώθηκε ότι έμοιαζε με «παπούτσι κλόουν» λόγω της προσπάθειας αύξησης χώρων αποσκευών και πίσω θέσεων.
Στο τεχνικό πεδίο, η επιλογή ενός συστήματος 4RM με κύριο κιβώτιο 7 σχέσεων με διπλό συμπλέκτη στο πίσω μέρος και ενός ξεχωριστού κιβωτίου 2 σχέσεων (PTU) μπροστά, για να αποφευχθεί το βαρύ κεντρικό διαφορικό, οδήγησε σε συχνές αστοχίες της μονάδας και πλήρη κατάρρευση του συστήματος τετρακίνησης.
Purosangue: Το SUV που δίχασε
Το πιο πρόσφατο πριν την Luce που δέχτηκε σφοδρή κριτική ήταν η Purosangue, το πρώτο SUV/«FUV» της μάρκας, που προκάλεσε αντιδράσεις από τους παραδοσιακούς φίλους της εταιρείας.
Το γεγονός ότι κοστίζει πολύ περισσότερο από τις άμεσες αντιπάλους όπως η Lamborghini Urus και η Aston Martin DBX, μαζί με το μεγάλο βάρος, τους περιορισμένους αποθηκευτικούς χώρους και ζητήματα στην οδηγική συμπεριφορά (κυρίως λόγω ενεργής ανάρτησης), οδήγησαν κυρίως σε αρνητικές κριτικές.
Ούτε ο V12 ατμοσφαιρικός 6,5 L με απόδοση 725 PS και 716 Nm ροπής κατάφερε να μετριάσει την άποψη πολλών κριτικών.
One-off δημιουργίες του Μαρανέλο
Ακολουθούν δύο μοναδικές κατασκευές που δεν πέρασαν σε μαζική παραγωγή αλλά κέντρισαν την προσοχή και την κριτική: η 410 Superamerica Ghia και η 330 GT 2+2 Shooting Brake.
Η 410 Superamerica Ghia φτιάχτηκε μόνη της το 1956 κατόπιν παραγγελίας του Αμερικανού επιχειρηματία Bob Wilke, με σχεδιασμό του Giovanni Savonuzzi της Carrozzeria Ghia. Ο Enzo Ferrari τη χαρακτήρισε «ακραία» και «εξωγήινη», και μετά τη δημιουργία της έκοψε κάθε επαφή με τη Ghia και ορκίστηκε να μην ξανασυνεργαστεί ποτέ μαζί της.
Το αυτοκίνητο έδειχνε 100% αμερικανικές επιρροές, με δύο μεγάλα πτερύγια στο πίσω μέρος που υψώνονταν 45 cm πάνω από το αμάξωμα και αισθητική που έφερνε στο νου αμερικανικές μεγάλες λιμουζίνες, δίνοντας την αίσθηση ότι ήταν Ferrari μόνο στο όνομα.
330 GT: Shooting brake διχασμός
Η οικογένεια Ferrari 330 περιλαμβάνει πολλά μοντέλα από το μέσον της δεκαετίας του ’60 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’70. Μεταξύ τους, η 330 GT 2+2 Shooting Brake ήταν ένα one-off έργο της Carrozzeria Vignale, κατά παραγγελία του Luigi Chinetti Jr., με σχεδιασμό από τον Bob Peak.
Ο shooting brake σχεδιασμός με την έντονα τετράγωνη οροφή προκάλεσε διχασμό, με πολλούς να την παρομοιάζουν με όχημα διανομών ή «νεκροφόρα» παρά με σπορ αυτοκίνητο, ενώ το ειδικά κατασκευασμένο αμάξωμα αλλοίωσε το κέντρο βάρους.
Παρά το γεγονός ότι έφερε κινητήρα Colombo V12 4,0 L με 300 PS, η οδική συμπεριφορά υπολειπόταν σε σχέση με τα τυπικά διθέσια μοντέλα της εποχής.
Πηγές και σχετικές δημοσιεύσεις
Πηγή κεντρικής φωτογραφίας: RM Sotheby’s
Ferrari HC25: Αυτή είναι η νέα μοναδική δημιουργία από το Μαρανέλο (photos)
Ferrari 430 Scuderia: To πρώτο μοντέλο παραγωγής τινάζει… την μπάνκα (photos)
Το απίστευτο κέρδος που έχει η Ferrari για κάθε αυτοκίνητο που πουλάει
