Του Γιώργου Κράλογλου
Ποια η ανάγκη ώστε τα κόμματα εξουσίας και τα πιθανά τους δεκανίκια να ανασύρουν το στεγαστικό ως «θέμα» για να το κάνουν πεδίο μονομαχίας;
Βεβαίως υπάρχει ζήτημα στέγασης και θα εξακολουθήσει να υπάρχει όσο η πολιτική μας σκηνή λειτουργεί με κλειστές τις κάρτες της, από σκοπιμότητα, αφήνοντας στους πολίτες τις συνέπειες για το μέλλον. Όμως μήπως η στέγαση αναδείχθηκε και «πωλήθηκε» και πολιτικά; Λέμε μήπως…
Η αναφορά που πυροδότησε τη συζήτηση
Μια προσεκτική ανάγνωση στο εξαιρετικό ρεπορτάζ του Νίκου Ρουσάνογλου στο Capital gr με τίτλο “Πόσο φταίει η βραχυχρόνια μίσθωση για το στεγαστικό πρόβλημα” και στα στοιχεία που παρατίθενται (και που δεν διαψεύδονται) προσφέρει την εικόνα που ζούμε σήμερα και πιθανότατα θα συνεχίσουμε να ζούμε πριν και μετά τις εκλογές του 2027. Διαβάστε τα προσεκτικά όπως τα διαβάσαμε κι εμείς.
“…σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που προκύπτουν από την πιο πρόσφατη απογραφή κτιρίων του 2021, στο σύνολο της χώρας έχουν εντοπιστεί 2,28 εκατ. κενές κατοικίες (και πάνω από 500.000 στην Αττική), επί συνόλου 6,58 εκατ. κατοικιών. Από αυτές, υπολογίζεται ότι λιγότερες από 200.000 αποτελούν προϊόν εκμετάλλευσης μέσω βραχυχρόνιων μισθώσεων, ενώ άλλες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για μόλις 116.000 πανελλαδικά. Μάλιστα, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ), μόλις το 31% των ακινήτων αυτών χρησιμοποιούνται αποκλειστικά ως καταλύματα. Στα υπόλοιπα γίνεται περιστασιακή χρήση μέσω βραχυχρόνιων μισθώσεων, καθώς το 50% των ιδιοκτητών τα χρησιμοποιούν και οι ίδιοι για ένα διάστημα του χρόνου…”.
Τι λένε τα νούμερα
Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι περισσότερο για την κατάσταση που μας περιβάλλει, οικονομικά και πολιτικά.
Αυτά τα δεδομένα αρκούν, αν θέλουμε και αν έχουμε το κουράγιο να τα αποθηκεύσουμε στη μνήμη μας, ώστε να δούμε τι οδήγησε στα σημερινά «μαλλιά κουβάρια» στην αγορά ακινήτων. Και, ταυτόχρονα, να κρίνουμε την υποτιθέμενη «πολιτική» στέγασης όσων έως τώρα αδικήθηκαν.
Ιστορική μνήμη
Και ας θυμηθούμε —όσοι ξέρουμε και όσοι έχουμε το κουράγιο να τα θυμηθούμε— τα στεγαστικά παιχνίδια και της χούντας που δεν έλυσαν τίποτα οριστικά, αλλά μετέθεσαν το πρόβλημα στα χέρια της μεταπολίτευσης. Της μεταπολίτευσης που, όπως ισχυρίζεται, το παλεύει επί πενήντα χρόνια και μας «σώζει» κοινωνικά και οικονομικά.
Δεν δηλώνουμε αντιπολίτευση ούτε καταδικάζουμε πρόσωπα ως σκοπό. Ρωτάμε όμως και απαιτούμε μια τολμηρή, χωρίς «αλλά», απάντηση από όσους σήμερα έχουν στα χέρια τους το στεγαστικό πρόβλημα.
Αιτήματα προς την πολιτική και τις τράπεζες
Και επίσης από εκείνους των κομμάτων της εξουσίας που ήδη τους έχει φορτιστεί ή θα τους φορτιστεί το στεγαστικό ενόψει των εκλογών του 2027. Γιατί το θέμα παραμένει άλυτο και πώς είναι δυνατόν το τραπεζικό σύστημα να μην έχει αναλάβει την παρουσία που όλοι του αναζητούν, όταν τα αποτελέσματα των διαλόγων μαζί του δείχνουν ότι όσοι ζητούν βοήθεια «βροντάνε» πόρτες κουφών;
Είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί κοινή πορεία ανάμεσα στην πολιτική και στις πηγές χρηματοδότησης της χώρας για μια αποτελεσματική λύση στη στέγαση; Και μπορεί να συνδυαστεί η λύση αυτή με την φορολογική πολιτική; Εμείς, πάντως, σκοπεύουμε να το παρακολουθήσουμε.
george.kraloglou@capital.gr
