Στο Green Americana, ένα pop-up εστιατόριο στο Σαν Φρανσίσκο, το μενού μοιάζει οικείο αλλά κρύβει εκπλήξεις: κεφτεδάκια χοιρινού, κοτολέτες «chicken-fried» και ακόμη ένα εσπρέσο μαρτίνι χωρίς καφέ.
Ένα μενού που ξεγελά το μάτι
Οι σεφ Φίλιπ Σανέσκι και Έμιλι Χόπκινς εξηγούν στους πελάτες ότι το «κρέας» δεν προέρχεται από ζώα αλλά από καλλιεργημένα κύτταρα, οι πρωτεΐνες είναι φυτικές και ο «καφές» φτιάχνεται από ρεβίθια και τσάι.
Η ιδέα ανήκει στη συγγραφέα Ζάντερ Μπάλγουιτ, που επιδίωξε να δείξει πώς μπορεί να μοιάζει η βιομηχανία τροφίμων το 2055, σύμφωνα με τον Economist. Κάποιοι χαρακτήρισαν την προσέγγιση αισιόδοξη, άλλοι πιο ζοφερή.
Γκουρμέ, όχι υποκατάστατο
Η Μπάλγουιτ υπογραμμίζει ότι οι καινοτομίες στον χώρο τείνουν να περιγράφονται ως «υποκατάστατα». Στο συγκεκριμένο εγχείρημα όμως προβάλλονται ως γκουρμέ δημιουργίες, σχεδιασμένες να σταθούν ισάξια δίπλα στα παραδοσιακά πιάτα και όχι ως λύσεις ανάγκης.
Για παράδειγμα, το «chicken-fried steak» βασίζεται σε φυτική πρωτεΐνη της ισραηλινής Redefine Meat, ενώ τα χοιρινά κεφτεδάκια δημιουργήθηκαν από τη Mission Barn χρησιμοποιώντας καλλιεργημένο λίπος και πρωτεΐνες από κύτταρα χοιρομητέρας σε φάρμα της Νέα Υόρκη.
Κουζίνα ως όπλο κατά της κλιματικής αλλαγής
Ορισμένα πιάτα έχουν και ευρύτερο στόχο: να συμβάλουν στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Το βούτυρο που συνοδεύει τα νότια μπισκότα παρασκευάζεται από την Savor, με λιπαρά οξέα που συντίθενται από CO₂, μεθάνιο και υδρογόνο.
«Στην πράξη μπορείς να τρως την κλιματική αλλαγή», λένε οι δημιουργοί στο Economist. Το μήνυμα που προβάλλεται είναι ότι η βιοτεχνολογία τροφίμων μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για έναν πιο βιώσιμο πλανήτη.
Παίγνια τεχνολογίας στο πιάτο
Δεν λείπουν οι παιχνιδιάρικες πινελιές: στο επιδόρπιο σερβίρεται ροζ ανανάς. Με γενετική τροποποίηση διατηρεί το λυκοπένιο και αλλάζει χρώμα. Οι δημιουργοί επισημαίνουν ότι δεν υπάρχει θρεπτικό όφελος από αυτήν την αλλαγή — πρόκειται απλώς για επίδειξη τεχνολογίας.
Στο pop-up του Green Americana το κοινό βλέπει πώς τεχνολογίες όπως οι φυτικές πρωτεΐνες, τα καλλιεργημένα κύτταρα και τα συνθετικά λιπαρά μπορούν να παρουσιαστούν όχι ως ανάγκη αλλά ως αντικείμενα γαστρονομικής επιλογής.
