Ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι εχθροπραξίες με το Ιράν έχουν ουσιαστικά ολοκληρωθεί, επιβεβαιώνοντας πως η εκεχειρία που τέθηκε σε ισχύ στις 7 Απριλίου 2026 παραμένει ενεργή.
Σκληρή στάση και αντίποινα
Παράλληλα, ο Αμερικανός πρόεδρος επιχείρησε να λειτουργήσει εκτός των συνηθισμένων θεσμικών ορίων, παρακάμπτοντας το Κογκρέσο, και υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται «σε καλύτερη θέση» χωρίς συμφωνία με την Τεχεράνη.
Σε αυστηρούς τόνους, ο κ. Τραμπ κατηγόρησε τους επικριτές του ως «προδότες», λέγοντας ότι χρειάζεται σκληρή στρατηγική απέναντι στο ιρανικό καθεστώς. Ταυτόχρονα ανακοίνωσε στρατιωτική ενίσχυση προς συμμάχους στη Μέση Ανατολή ύψους 8,6 δισ. δολαρίων και την αποχώρηση 5.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Γερμανία.
Άμεσες δηλώσεις και social media
Στο πλαίσιο των δηλώσεών του περιέλαβε και μηνύματα που κυκλοφόρησαν στα social media. Ανέφερε, μεταξύ άλλων, τη φράση που εμφανίστηκε στο λογαριασμό @POTUS: “You cannot give Iran a nuclear weapon — because they would use it on a place called Israel very quickly, and they would use it in the Middle East, and they would use it in Europe, and we’d be next. And it’s NOT going to happen.”
Ο ίδιος περιέγραψε τη νέα πρόταση της Τεχεράνης ως ανεπαρκή και τόνισε ότι «Ειλικρινά, ίσως να είμαστε καλύτερα αν δεν κάνουμε καθόλου συμφωνία», προσθέτοντας ότι η κατάσταση δεν μπορεί να παραταθεί επ’ αόριστον.
Κίνδυνοι από πυρηνικά όπλα
Αναφερόμενος στον πυρηνικό κίνδυνο, ο κ. Τραμπ προειδοποίησε ότι δεν μπορεί να επιτραπεί στην Ισλαμική Δημοκρατία να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και συνέδεσε ευθέως αυτό το ενδεχόμενο με απειλές κατά του Ισραήλ, της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης.
Ταυτόχρονα άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής κλιμάκωσης αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις, σημειώνοντας ότι οι ΗΠΑ προτιμούν μια συμφωνία, αλλά όχι «οποιαδήποτε συμφωνία».
Εσωτερική αντιπαράθεση και νομικό πλαίσιο
Εσωτερικά, ο πρόεδρος αύξησε την ένταση χαρακτηρίζοντας «προδοτική» την άποψη ότι οι ΗΠΑ δεν κερδίζουν στον πόλεμο με το Ιράν. Η τοποθέτησή του ήρθε μετά από επιστολή προς το Κογκρέσο με την οποία γνωστοποίησε ότι οι εχθροπραξίες που ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου 2026 έχουν τερματιστεί και ότι η εκεχειρία από τις 7 Απριλίου 2026 έχει παραταθεί χωρίς νέες ανταλλαγές πυρών.
Το θεσμικό πλαίσιο παραμένει κρίσιμο: βάσει του Συντάγματος των ΗΠΑ μόνο το Κογκρέσο μπορεί να κηρύξει πόλεμο, ενώ ο νόμος του 1973 δίνει στον πρόεδρο τη δυνατότητα περιορισμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων για 60 ημέρες, με υποχρέωση είτε τερματισμού είτε αίτησης έγκρισης για συνέχιση.
Ναυτικές επιχειρήσεις και αντιδράσεις
Στο επιχειρησιακό πεδίο, ο κ. Τραμπ αναφέρθηκε στην κατάληψη του ιρανικού φορτηγού «Touska», την οποία περιέγραψε ως επιτυχημένη ενέργεια του αμερικανικού ναυτικού, φτάνοντας να τη χαρακτηρίσει «κερδοφόρα» και λέγοντας «Είμαστε σαν πειρατές» — μια φράση που προκάλεσε αίσθηση.
Από την πλευρά του, το Ιράν κατήγγειλε την επιχείρηση ως «πειρατεία» και προειδοποίησε για αντίποινα.
Στρατηγικές συγκρίσεις και περιοχές επιρροής
Ο Αμερικανός πρόεδρος επιχείρησε επίσης να συγκρίνει τη σύγκρουση με τις πρόσφατες στρατιωτικές δράσεις σε άλλες περιοχές, όπως η Βενεζουέλα, αποφεύγοντας όμως να μιλήσει για οριστική νίκη στο ιρανικό μέτωπο.
Παρά τους ισχυρισμούς για πλήγμα στο ιρανικό ναυτικό, η Τεχεράνη εξακολουθεί να διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα μέσω των Στενών του Ορμούζ.
Ευρύτερος σχεδιασμός δυνάμεων
Σε μια παράσταση που τράβηξε τα βλέμματα, ο κ. Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να κατευθυνθούν ακόμη και προς την Κούβα μετά το τέλος των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, επιμένοντας ότι προτεραιότητα παραμένει η «ολοκλήρωση της δουλειάς» στο ιρανικό μέτωπο.
Την ίδια ώρα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ενέκρινε εξοπλιστικά προγράμματα αξίας 8,6 δισ. δολαρίων για συμμάχους όπως το Ισραήλ, το Κατάρ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εν μέσω της εύθραυστης εκεχειρίας.
Σχέσεις με Ευρώπη και ΝΑΤΟ
Στην Ευρώπη, η απόφαση για απόσυρση δυνάμεων από τη Γερμανία σηματοδοτεί νέα ένταση στις σχέσεις με το NATO και το Βερολίνο, ιδίως μετά τη σύγκρουση με τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς για τη διαχείριση του πολέμου στο Ιράν.
Η κίνηση εντάσσεται σε ευρύτερη στρατηγική αναδιάταξης δυνάμεων, με στόχο την ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας σε κρίσιμες περιοχές και τη διατήρηση πίεσης προς την Τεχεράνη.
