Παρά το γεγονός ότι επικρατεί η αντίληψη πως υπάρχουν πολλοί εναλλακτικοί αγοραστές του ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου εφόσον η Ευρώπη αποφασίσει να μειώσει σημαντικά τις εισαγωγές της (το επ’ αόριστον πάγωμα του Nord Stream 2 οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα), η πραγματική εικόνα είναι και εδώ πιο περίπλοκη.

Στα  γραφήματα φαίνεται οτι, σχεδόν η μισή ποσότητα αργού (το 48% για την ακρίβεια) που εξάγει η Ρωσία κατευθύνεται προς τις ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ.

Όσον αφορά  στο φυσικό αέριο, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 72%, ενώ η Κίνα – που αποτελεί θεωρητικά τη μεγάλη ελπίδα του Πούτιν και της Gazprom – απορροφά μόλις το 5%.

Δεν χωράει αμφιβολία,  ότι η επόμενη ημέρα των κυρώσεων θα είναι ένας μαραθώνιος για τη Ρωσία, με το στοίχημα του Πούτιν να είναι ουσιαστικά αυτό: Να μην λαχανιάσει τόσο ώστε να αναγκαστεί να γονατίσει προτού αλλάξει ριζικά το κέντρο βάρους και τον προσανατολισμό της οικονομίας του, εκμεταλλευόμενος τη στήριξη ή την ανοχή σημαντικών «παικτών».

Η Δύση, από την πλευρά της, θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε να αυξήσει την αιμορραγία από τις πληγές που του έχει προκαλέσει, ενώ είναι βέβαιο ότι θα επιχειρήσει να ανοίξει και άλλες, που θα επιταχύνουν τη διάβρωση των αποθεματικών και των οχυρώσεων που έχει καταφέρει να «χτίσει» η Ρωσία.