Του Γιώργου Κράλογλου
Για τα πλεονάσματα και τους φόρους τα είπαμε ήδη χθες. Το ζήτημα του χρέους, όμως, θα το πουν και πάλι οι Βρυξέλλες — το ίδιο που μας λένε εδώ και σαράντα χρόνια: μειώστε το κράτος.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος θα τους ακούσει. Ίσως η κυβέρνηση;
Μήπως όμως δεν είμαστε με τα καλά μας;
Προεκλογικά διλήμματα
Τον Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ θα ακουστεί η πρώτη επίσημη προεκλογική ομιλία για τις εκλογές του 2027. Θα τολμήσει κανείς να αναφέρει, έστω και πλαγίως —με όρους όπως «εκσυγχρονισμός», «ανακατατάξεις», «αναβαθμίσεις» και τα λοιπά— ότι σκοπεύει να συμμορφωθεί με τους δανειστές, το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ και την ΕΕ για μείωση του κράτους;
Και αν κάποιος τολμήσει να το πει για να δείξει κοινοτική πειθαρχία, θα το επιτρέψει η κορυφή της κυβέρνησης που τώρα στήνει το νέο εκλογικό της σκαλοπάτι με «πλεονάσματα» που θα προβλέπονται ακόμα καλύτερα για το τέλος του χρόνου;
Κάποιος τολμηρός καλύτερα να μην το σκεφτεί καν…
Τι ζητούν οι δανειστές
Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι δανειστές και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή —που έφεραν τους Ιταλούς και τους Γάλλους να μειώσουν το κράτος μέσα σε δύο χρόνια από την οδηγία των Βρυξελλών— περιμένουν από την Ελλάδα να μειώσει πάνω από 20% το κράτος και κατά 30% τους κρατικούς υπαλλήλους ή τις δεκάδες κρατικές προβληματικές επιχειρήσεις, για τις οποίες «ξαφνιαζόμαστε» και «παριστάνουμε» ότι δεν τις έχουμε και ότι τις διαλύσαμε μέσω συγχωνεύσεων.
Αυτές είναι οι απαιτήσεις όσον αφορά τον επταετή «καβγά» της κυβέρνησης με τους δανειστές και τις Βρυξέλλες γύρω από τις κρατικές προβληματικές και τον γενικότερο κρατισμό — θέματα που έχουν μπει σε λίστες και χρονοδιαγράμματα που μας έχουν παραδοθεί.
Ο 7ετής «καβγάς» και το εσωτερικό
Περνώντας στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα σε σχέση με τις απαιτήσεις των δανειστών για μείωση του κράτους.
Στην αντιπολίτευση τα «τύμπανα πολέμου» προς την κυβέρνηση θα αποκτήσουν από εδώ και πέρα σοβαρότερους «ήχους» υπέρ αύξησης του κρατισμού.
Προεκλογικά παζάρια για διορισμούς
Από όσα ακούγονται για προγράμματα που πάνε και έρχονται στον αντιπολιτευτικό χώρο, οι υπολογισμοί για θέσεις σε νέους οργανισμούς που θα «ζωγραφιστούν» από τις πολιτικές τους —εφόσον βεβαίως κυβερνήσουν— ξεπερνούν τις 30.000.
Οι αλλαγές που ετοιμάζονται, με πολιτική-προεκλογική τακτική μισού αιώνα, θα αφορούν ακόμη περισσότερους, δεκάδες χιλιάδες επιπλέον.
Γιατί καταγράψαμε (όσο μπορούσαμε) αυτά τα μελλοντικά «παζάρια» των κομμάτων με τους κομματικούς τους πελάτες για τους διορισμούς ενόψει του 2027; Επειδή κάτι δεν μας πήγε καλά παρακολουθώντας την «γκρίνια» μεταξύ πολιτικών και κομματικών παραγόντων για τα όρια παρέμβασής τους στα πολιτικά, κομματικά και κυβερνητικά πράγματα, σε σύγκριση με το χθες και το προχθές των ίδιων πραγμάτων.
Τελική παρατήρηση
Το θέμα δεν είναι μόνο τεχνικό ή δημοσιονομικό. Είναι πολιτικό και προεκλογικό· και ως τέτοιο θα κριθεί πολύ πριν από την επόμενη κάλπη.
george.kraloglou@capital.gr
