Με αφορμή την επιστροφή του στο ρινγκ, ο Μιχάλης Ζαμπίδης μίλησε στον Αντώνη Σρόιτερ και στην εκπομπή «Αυτοψία» του Alpha, ανοίγοντας την καρδιά του για τα παιδικά του χρόνια, το σχολείο και τα πρώτα του βήματα στην πυγμαχία.
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής θυμήθηκε την πρώτη φορά που φόρεσε γάντια και περιέγραψε πως από την αρχή τον γοήτευσε η ανάγκη να βελτιώνεται συνεχώς, χωρίς τότε να σκέφτεται τίτλους και διακρίσεις.
Η αρχή με τα γάντια
«Όταν φόρεσα τα γάντια και ξεκίνησα να παίζω με άλλους αθλητές, αυτό με γοήτευσε ιδιαίτερα γιατί ήθελα απλά να γίνω καλύτερος. Όχι να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής. Στην αρχή δεν το σκεφτόμουν καν αυτό. Ήθελα να γίνω ο καλύτερος της σχολής. Όποιος με κέρδιζε, εκεί πήγαινα ξανά και ξανά. Μετά τον αποκωδικοποιούσα και τον κέρδιζα, μετά άλλος και μετά άλλος», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως ένας «ειρηνικός πολεμιστής», τονίζοντας ότι στο σχολείο ήταν πάντα ήσυχος και δεν είχε εμπλακεί ποτέ σε καβγάδες ή περιστατικά βίας.
Ειρηνικός αλλά ανταγωνιστικός
«Από μικρός ήμουν ειρηνικός πολεμιστής, ούτε “ρε” δεν έλεγα. Στο σχολείο ήμουν ήρεμος. Μετά μπορεί να έπαιζα δέκα γύρους ξύλο στο ρινγκ, αλλά πάντα ήμουν πολύ ήσυχος. Δεν τις έτρωγα από τους πιο μεγαλόσωμους και δεν είχα μπλέξει ποτέ σε κάτι τέτοιο», είπε.
Ο Μιχάλης Ζαμπίδης αποκάλυψε επίσης ότι δεν αντιμετώπισε μπούλινγκ στην σχολική του ζωή, αλλά το βίωσε αργότερα στο επαγγελματικό κομμάτι, και συγκεκριμένα στον αγωνιστικό χώρο.
«Μπούλινγκ στο σχολείο δεν αντιμετώπισα ποτέ, αλλά είχα φάει μπούλινγκ στο επαγγελματικό κομμάτι. Με έβλεπαν μικρόσωμο, ήταν δύο κεφάλια πιο πάνω όλοι στα κιλά μου και έλεγαν “με αυτό το παιδάκι θα παίξει ο δικός μου;”. Αυτό όμως ήταν και το μυστικό μου, γιατί δεν προετοιμάζονταν σωστά και πίστευαν ότι θα είχαν εύκολη δουλειά», πρόσθεσε.
