Κάπου ανάμεσα σε χαρτιά, non-paper και πρόχειρες σημειώσεις, μια βουλευτής κατάφερε να κάνει αυτό που δεν πέτυχαν αιώνες παρανοήσεων: να μεταφέρει την επέτειο του 1940 έναν ολόκληρο αιώνα πίσω, στο 1840.
Η απρόσεκτη φράση
Ο λόγος για τη βουλευτή της ΝΔ στο νομό Καστοριάς, Μαρία Αντωνίου, η οποία μετά το τέλος μίας εκδήλωσης για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου δήλωσε:
« Σήμερα μας έκαναν υπερήφανους, ακολουθώντας για μία ακόμη φορά την παράδοση του εορτασμού του 1840».
Η γεωγραφία της ιστορικής σύγχυσης
Με μια τέτοια φράση, η Ελλάδα του «ΟΧΙ» ξαφνικά απέκτησε άμαξες αντί για οχήματα, φουστανέλες και στρατιώτες που, αντί να ανέβαιναν στην Πίνδο, φαντασιακά αναζητούσαν το καριοφίλι τους.
Στο ίδιο σκηνικό, ο Ιωάννης Μεταξάς θα μπορούσε να στέλνει το ιστορικό «ΟΧΙ» με γράμμα σφραγισμένο με κερί, ενώ οι ειδήσεις θα έφταναν με καθυστέρηση τριών ημερών και ενός μουλαριού.
Δείτε το σχετικό βίντεο:
Σκληρές αντιδράσεις
Πολύς κόσμος εξέφρασε μεγάλη απογοήτευση για το ατόπημα της πολιτικού, θεωρώντας ότι ακόμη και οι σπουδές της στη Δασολογία του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο δεν την βοήθησαν να αφομοιώσει βασικές γνώσεις ιστορίας ή να δείξει στοιχειώδη σεβασμό στους ήρωες που χάρισαν την ελευθερία με το αίμα τους.
Πολλοί συμπολίτες χαρακτήρισαν τη βουλευτή «ντροπή» για το έθνος, ενώ κάποιοι σχολιάζουν ότι υποτίθεται πως εκπροσωπεί τον λαό στη Βουλή και πρέπει να αγωνίζεται για τα συμφέροντα της χώρας.
Άλλοι, με σκωπτικό ύφος, έγραψαν «Πες μας που έχεις το μαντρί;», ενώ αρκετοί υποστήριξαν ότι «στο Μαξίμου δεν ξέρουν ούτε τις εθνικές εορτές», ότι «είναι απαράδεκτοι» και ότι «τρίζουν τα κόκκαλα των ηρώων».
Συνέπειες για την πολιτική
Τέτοιου είδους γλωσσικά ολισθήματα, που άλλοι αποκαλούν γελοιότητες, εγείρουν ανησυχίες για το πολιτικό σύστημα και τα κριτήρια επιλογής και αξιολόγησης των εκπροσώπων του. Η γενική απαξίωση στους πολιτικούς σίγουρα δεν βοηθά ώστε ο πολίτης να αφυπνιστεί και να κινητοποιηθεί για ένα καλύτερο αύριο.
Λαός χωρίς ιστορία και μνήμη δεν έχει παρόν ούτε μέλλον.
Η λεπτή γραμμή της πραγματικότητας
Αν και μοιάζει με απλό «γλωσσικό ολίσθημα», η υπόθεση υπενθυμίζει πόσο εύκολα η Ιστορία μπορεί να γίνει πρόχειρο σενάριο: αλλάζεις μια χρονολογία εδώ, μετακινείς ένα γεγονός εκεί, και ξαφνικά γιορτάζεις μια επέτειο που δεν υπήρξε ποτέ.
Δεν χρειάζονται αλλότριες δυνάμεις ή αναθεωρητές για να παραχαράξουν την ιστορία· αρκεί μια κακή μέρα και λίγη απροσεξία, «μπολιασμένη» με την «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», για να προκύψει μια εναλλακτική εκδοχή της πραγματικότητας.
Ποιος ξέρει; Με τέτοιο ρυθμό, ίσως του χρόνου να τιμήσουμε και το 2040. Να είμαστε μπροστά από την εποχή μας — για αλλαγή.
