Βαρδινογιάννης Λεωφόρος—Γιάννης Βαρδινογιάννης εμφανίστηκε στην τηλεόραση του ALPHA και στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, όπου μίλησε με λεπτομέρεια για το νταμπλ του 2004, για την πολυμετοχικότητα και για το μέλλον της Λεωφόρου μετά τον Βοτανικό.
Στην αρχή της συνέντευξης ο Τζίγκερ περιέγραψε το πλαίσιο εκείνης της σεζόν και τόνισε ότι το κλίμα στην εξέδρα και οι αλλαγές έπαιξαν ρόλο σε όσα ακολούθησαν, επισημαίνοντας επίσης τη φράση «Η ΠΕΚ βγήκε μπροστά σε λάθος χρόνο» που χαρακτηρίζει την περίοδο των αντιπαραθέσεων.
Στη συντομία των βασικών σημείων: ο Γιάννης Βαρδινογιάννης αναφέρθηκε στο πώς η ομάδα κατάφερε να υπερνικήσει δυσκολίες και να κατακτήσει το Πρωτάθλημα του 2004, σχολίασε τα γεγονότα του 2008 και δικαιολόγησε τις επιλογές γύρω από την πολυμετοχικότητα, ενώ υπογράμμισε την ανάγκη διατήρησης της ιστορικής παρουσίας της Θύρας 13 στη Λεωφόρο.
Αναμνήσεις από το νταμπλ
Τζίγκερ ανέφερε: “Όταν ξεκίνησα, δεν θα πω ως Πρόεδρος, αλλά ως υπεύθυνος στον Παναθηναϊκό ήταν μία δύσκολη χρονιά με πολλές αμφισβητήσεις και πολλές αλλαγές. Ένα κομμάτι της Θύρας 13 αποφάσισε να κάνει αποχή από το γήπεδο, κάτι το οποίο είχε μία αρνητική επίπτωση σε αρκετά πράγματα στην αρχή. Η ομάδα, όμως, έδειξε δύναμη, έδειξε αγωνιστικότητα και σιγά – σιγά μέσα στη σεζόν διεκδικήσαμε και κερδίσαμε το Πρωτάθλημα.”
Στη συνέχεια πρόσθεσε: “Ένα μεγάλο κομμάτι των φιλάθλων μείνανε στο γήπεδο. Μπορώ να πω, δικαιολογημένα γκρινιάζανε. Σιγά – σιγά με τις αγωνιστικές αυτή η γκρίνια μεταφέρθηκε, άλλαξε και έγινε δύναμη για την ομάδα. Καταφέραμε και πήραμε το νταμπλ και κερδίσαμε ένα πολύ δύσκολο Πρωτάθλημα. Όταν τελείωσε η σεζόν και κάναμε τη μεγάλη φιέστα στη Λεωφόρο. Αυτό που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ήταν η χαρά που είχε ο κόσμος που κατέκλυσε το γήπεδο, που πραγματικά πανηγύριζαν όλοι. Εκεί κατάλαβα ότι στις χαρές είναι όλοι μαζί και στις λύπες πολύ λίγοι.”
Συμπλήρωσε: “Εκεί είδα με πόση αγάπη αγκάλιαζε ο ένας τον άλλον, παρόλο που μπορεί μέσα στη χρονιά να ήταν οι χειρότεροι επικριτές της ομάδας. Και όλοι γίνανε ένα. Αυτό είναι πολύ ωραίο και ενδιαφέρον θέαμα. Εγώ επέλεξα να μην είμαι στο επίκεντρο των εκδηλώσεων και των πανηγυρισμών. Διάλεξα να κάτσω εκεί που ήμουν με τον πατέρα μου και τα παιδιά μου συνήθως και να παρακολουθώ αυτήν την εκδήλωση. Κάτι το οποίο με ευχαρίστησε πιο πολύ, διότι έτσι είχα τη χαρά να το απολαύσω σαν ένας απλός φίλαθλος, ο οποίος είδε την ομάδα του να κερδίζει το Πρωτάθλημα”.
Η πολυμετοχικότητα και το 2008
Αναφερόμενος στην επόμενη περίοδο ο Γιάννης Βαρδινογιάννης τόνισε τη σημασία της ενότητας του κόσμου αλλά και τα λάθη στην χρονική στιγμή των αντιπαραθέσεων που προκάλεσαν ρήγματα στην ομάδα και στο περιβάλλον της.
Συγκεκριμένα είπε: “Το 2004/2005 ήταν μία ενδιαφέρουσα χρονιά. Μου έχει μείνει το χαμένο Πρωτάθλημα από ένα δοκάρι και έξω του Κωνσταντίνου. Αυτή η χρονιά ήταν διαφορετική. Είχαμε μία ομάδα που είχε κερδίσει το νταμπλ, αλλά το κομμάτι των φιλάθλων ήταν σε περίεργη φάση. Αυτοί που είχαν κάνει την αποχή, ήθελαν να γυρίσουν στο γήπεδο. Μετά από κάποιες αγωνιστικές, το δέχτηκα, παρότι δεν μου αρέσουν οι αλα καρτ οπαδοί, για να μην υπάρχει αυτή η διχόνοια και αυτή η ατμόσφαιρα.”
Στην περιγραφή των συνεπειών υπογράμμισε: “Ήξερα ότι έπαιρνα ένα ρίσκο και δυστυχώς δικαιώθηκα. Μπήκαν οι οργανωμένοι οπαδοί και είχαμε τις πρώτες ποινές και τα πρώτα επεισόδια. Παίξαμε κεκλεισμένων των θυρών στον πιο κρίσιμο αγώνα και δυστυχώς φέραμε ισοπαλία. Αν δεν ήταν σημαντικός ο κόσμος, δεν θα παίζαμε σε γήπεδα με θεατές. Όλοι φοβόντουσαν τον Παναθηναϊκό, από τη Ρεάλ έως μία μικρομεσαία ομάδα.”
Τα γεγονότα του 2008
Συνεχίζοντας για το 2008 επισήμανε το πώς μια εξωτερική παρέμβαση άλλαξε την περιοχή της εξέδρας και δημιούργησε αμφισβήτηση: “Το 2008 ήταν μία ιδιαίτερη χρονιά. Υπήρχε ένα βουητό στην εξέδρα, που δεν ήταν φυσιολογικό. Είχαμε μία δυνατή και δεμένη ομάδα. Την 25η αγωνιστική η ομάδα ήταν πρώτη. Κάποια στιγμή ξεκινήσαμε το 2008 με ένα πλάνο εορτασμού των 100 χρόνων, αλλά ένα έκτακτο γεγονός δημιούργησε ένα κλίμα αμφισβήτησης. Αυτό ήταν η εμφάνιση της ΠΕΚ, που διεκδικούσε αλλαγή ιδιοκτησιακού στον Παναθηναϊκό. Κάτι φυσιολογικό. Δεν ήμουν αντίθετος αυτού.”
Ακολούθησε η ερμηνεία του: “Ο χρόνος που βγήκε μπροστά αυτό το κίνημα ήταν λανθασμένος. Είχαμε καταφέρει να δεχτούμε σε 25 αγωνιστικές μόλις 8 γκολ. Σε 4 αγωνιστικές δεχτήκαμε 9. Αυτό πάλι γυρίζει σε αυτό που έλεγα πριν. Μία ομάδα απέναντι στον δικό της κόσμο, δυσκολεύεται. Το βουητό μετετράπη, μετά την εμφάνιση της ΠΕΚ, σε αποδοκιμασίες και αμφισβήτηση. Εμένα προσωπικά δεν με ακουμπάνε, αλλά επηρεάζουν αυτούς που δουλεύουν για την ομάδα. Αμέσως μετά είχαμε το συλλαλητήριο και στη συνέχεια την ανακοίνωση της πολυμετοχικότητας. Αν ο κόσμος δεν είναι ενωμένος, την καλύτερη ομάδα του κόσμου να έχεις, δεν μπορείς να διεκδικήσεις το Πρωτάθλημα. Ένας ενωμένος κόσμος βοηθά να κερδίζεις τους δύσκολους αγώνες”.
Το μέλλον της Λεωφόρου
Κλείνοντας ο Τζίγκερ αναφέρθηκε στην επόμενη ημέρα της Λεωφόρου και στην ανάγκη διατήρησης ιστορικών στοιχείων, με έμφαση στη σημασία της Θύρας 13 για την ταυτότητα του συλλόγου.
Όπως είπε: “Όταν υπογράψαμε τη σύμβαση, ήταν μία ευκαιρία να φτιάξει ο Παναθηναϊκός καινούρια έδρα και ήταν να μετακομίσει και το μπάσκετ. Υπήρξε μία σκέψη για πλατεία, πράσινο και κάποιες αθλητικές εγκαταστάσεις. Θεωρώ είναι λάθος να γκρεμιστεί η Λεωφόρος. Προσωπικά, θα κρατούσα τη Θύρα 13, την ψυχή της ομάδας. Αν γκρεμιστεί η Θύρα 13, ουσιαστικά πεθαίνει η Θύρα 13. Θα ήταν ένα όμορφο μνημείο της Αθήνας”.
