νέοι ελεύθεροι επαγγελματίες – Του Γιώργου Κράλογλου
“Ακόμα να καταλάβουν στην κυβέρνηση ότι η όποια φθορά της είναι αποκλειστικά από τους δυσαρεστημένους τέως ψηφοφόρους της, ελεύθερους επαγγελματίες…” Αυτά τονίζει ο σχολιαστής reboot στο χθεσινό μου σημείωμα στο Capital.gr: “Καταργήστε φόρους και μην παίζετε με τη μικρομεσαία οικονομία μας” και προσθέτει: “…τους ελεύθερους επαγγελματίες που πίστεψαν προεκλογικά ότι αυτοί ήταν οι φυσικοί τους προστάτες, σε αντίθεση με τους “κρατιστές αριστερούς”, και τελικά αποδείχθηκαν χειρότεροι και από τους τελευταίους. Ο ε.ε. δεν στοιχίζει μία στο κράτος, στήνει την επιχείρησή του με δικά του λεφτά, δεν μισθοδοτείται από πουθενά, απεναντίας κάνει το κράτος συμμέτοχο στα όποια κέρδη του μέσω του Φ.Π.Α. Από την άλλη, οι στρατιές των αμφιβόλου αποτελεσματικότητας δημοσίων υπαλλήλων ουδέν προσφέρουν στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, αντιθέτως στοιχίζουν περίπου 1 εκατ. ευρώ το κεφάλι κατά μ.ο. από την ημέρα που θα πιάσουν δουλειά μέχρι την ημέρα που θα πάνε σπίτι τους. Ποιοι λοιπόν πρέπει να στηριχτούν; Οι παραγωγοί ή οι κηφήνες;”
Η ουσία που απαιτεί να συγκεντρωθούμε είναι σαφής: ποια είναι η στάση της Πολιτείας απέναντι στους νέους που επιχειρούν; Πού χάνει το θέμα ο σχολιαστής και ποιες από τις αναφορές του δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα;
Σημεία αιχμής της κριτικής
Το ερέθισμα για το σημερινό μου σημείωμα είναι η αντίληψη και η συμπεριφορά τόσο της Πολιτείας όσο και του πολιτικού συστήματος απέναντι στους νέους επιχειρηματίες. Η συζήτηση δεν αφορά μόνο φορολογικά μέτρα αλλά και την ευρύτερη πολιτική στήριξης προς όσους ξεκινούν επιχείρηση στην Ελλάδα.
Είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε ότι ένας νέος, τόσο σε ηλικία όσο και σε επιχειρηματική εμπειρία, θα τύχει της μεταχείρισης που του αναλογεί; Ή θα υποχρεωθεί αναπόφευκτα να περάσει από τις «συμπληγάδες» του κρατισμού και της γραφειοκρατίας μας;
Η κινητοποίηση των μέσων και των προσβάσεων που απαιτούνται για να αποκτήσει κάποιος άδεια λειτουργίας μιας βιοτεχνίας, την οποία επιδιώκει να αναβαθμίσει και να εδραιώσει στην αγορά, παραμένει ένα κεντρικό εμπόδιο.
Αδειοδοτήσεις και γραφειοκρατία
Ο νέος που επιχειρεί στην Ελλάδα ωφελείται από κάτι όταν επικαλείται ότι «μόλις τώρα έρχεται σε επαφή με την επιχειρηματικότητα»; Υπάρχει ειδική μεταχείριση ή προτεραιότητα που να αναγνωρίζει το πρώτο του ξεκίνημα και να αποφεύγει την πνιγηρή γραφειοκρατική χαβούζα;
Η πραγματικότητα είναι πως πολλά από τα εμπόδια σχετίζονται με την απαίτηση για «μελέτες επί μελετών» και εκθέσεις, προκειμένου να πειστούν κρατικοί λειτουργοί τόσο του Κέντρου όσο και της Περιφέρειας ότι πρόκειται για νόμιμη και αξιόπιστη προσπάθεια και όχι για μια περίπτωση που πρέπει να ελεγχθεί εξονυχιστικά.
Αυτές οι διαδικασίες καθυστερούν, επιβαρύνουν και συχνά αποθαρρύνουν τους ενδιαφερόμενους να παραμείνουν στην αγορά, ιδιαίτερα όταν δεν διαθέτουν δίκτυα ή πελατειακές σχέσεις που να τους εξασφαλίζουν ευνοϊκή μεταχείριση.
Προτάσεις και συγκρίσεις με Ε.Ε.
Η ευρωπαϊκή διάσταση είναι επίσης κρίσιμη: για να μην εγκαταλείψει κάποιος την αγορά, πρέπει να δει κίνητρα και προοπτικές. Ως κράτος-μέλος της Ε.Ε. δεν πρέπει να υστερούμε από τους εταίρους μας ούτε να θυμίζουμε υποψήφιες χώρες των Βαλκανίων ή του πρώην Ανατολικού μπλοκ όσον αφορά την παροχή κινήτρων σε ιδιώτες επαγγελματίες.
Η στήριξη δεν είναι μόνο οικονομική. Απαιτούνται απλουστευμένες διαδικασίες αδειοδότησης, στοχευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα, ψηφιακή υπηρεσία μίας στάσης και μείωση των παρεμβατικών απαιτήσεων που καθυστερούν το ξεκίνημα.
Συμπερασματικά, αν θέλουμε πραγματικά να ενθαρρύνουμε τους νέους ελεύθερους επαγγελματίες να μείνουν και να επενδύσουν εδώ, χρειάζεται συγκροτημένο και πρακτικό πλαίσιο υποστήριξης, μακριά από συνθήματα και κοντά σε μέτρα που αποδεδειγμένα διευκολύνουν την επιχειρηματική δράση.
george.kraloglou@capital.gr
