επιπτώσεις GLP-1 — Ερευνητική ομάδα των Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) αποκάλυψε πρόσφατα λεπτομέρειες για το πώς τα φάρμακα απώλειας βάρους GLP-1, όπως η σεμαγλουτίδη, επηρεάζουν τα εγκεφαλικά κύτταρα και ανέδειξε εσωτερικές οδούς σηματοδότησης που μόλις τώρα αρχίζουν να γίνονται κατανοητές.
Τα στοιχεία, που προκύπτουν από πειράματα σε ποντίκια, φωτίζουν τους λόγους για τους οποίους η δράση αυτών των φαρμάκων ποικίλλει ανάμεσα σε άτομα και γιατί τα αποτελέσματά τους συχνά εξασθενούν με την πάροδο του χρόνου.
Οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1, μεταξύ των οποίων φάρμακα όπως το Ozempic και το Wegovy, είναι ήδη γνωστοί για τη μείωση της όρεξης και την προώθηση της απώλειας βάρους. Οι επιστήμονες έχουν επίσης χαρτογραφήσει τις εγκεφαλικές περιοχές που μεσολαβούν σε αυτές τις επιδράσεις, αλλά μέχρι σήμερα οι λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει εντός των στοχευόμενων νευρώνων ήταν πολύ λιγότερο ξεκάθαρες.
επιπτώσεις GLP-1 στους νευρώνες
«Γνωρίζουμε πολύ λιγότερα για τις βασικές λεπτομέρειες του τι συμβαίνει εντός των νευρώνων που στοχεύουν αυτά τα φάρμακα. Εμβαθύνοντας σε αυτούς τους μηχανισμούς, αρχίζουμε να απαντάμε σε ορισμένα από αυτά τα ερωτήματα», δήλωσε ο συν-αντίστοιχος συγγραφέας Andrew Lutas, Ph.D., ερευνητής στο NIDDK των NIH.
Με την αναστολή ή την αφαίρεση συγκεκριμένων σηματοδοτικών μορίων εντός των νευρώνων, οι επιστήμονες κατάφεραν να εντοπίσουν ποιες κυτταρικές οδοί παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο στα αποτελέσματα απώλειας βάρους.
Τα πειράματα αποκάλυψαν ότι η επιρροή της σεμαγλουτίδη βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε αυξημένα επίπεδα cAMP στην οπίσθια χήνη (area postrema), ένα σημείο του εγκεφάλου που συμμετέχει στη ρύθμιση της όρεξης. Ωστόσο, η απόκριση δεν ήταν ομοιόμορφη ανάμεσα στους νευρώνες. «Δεν ήταν ένα φαινόμενο “όλο ή τίποτα”. Παρατηρήσαμε ότι οι αποκρίσεις cAMP σε διαφορετικά κύτταρα ποίκιλλαν σε ένα συνεχές φάσμα», δήλωσε ο συν-αντίστοιχος συγγραφέας Michael Krashes, Ph.D., ανώτερος ερευνητής στο NIDDK.
Διαφορετικές κυτταρικές απαντήσεις
Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι κάποιοι νευρώνες διατηρούσαν αυξημένα επίπεδα cAMP για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα όσο βρισκόταν παρόν το φάρμακο, ενώ άλλοι έδειξαν μόνον παροδικές ανοδικές αποκρίσεις.
Οι συγγραφείς προτείνουν ότι ορισμένα κύτταρα ίσως μειώνουν την ανταπόκρισή τους μέσω εσωτερίκευσης ή διάσπασης των υποδοχέων GLP-1, γεγονός που θα μπορούσε να εξηγήσει τη σταδιακή μείωση της αποτελεσματικότητας σε ορισμένα άτομα.
Η ομάδα δοκίμασε επίσης αν ήταν δυνατόν να παραταθούν αυτά τα σήματα. Χρησιμοποιώντας το φάρμακο ροφλουμιλάστη (roflumilast) για την αναστολή του PDE4, του ενζύμου που διασπά το cAMP, κατόρθωσαν να «μετατοπίσουν» περισσότερους νευρώνες προς μια πιο παρατεταμένη απόκριση.
Πιθανές κλινικές συνέπειες
Η ανακάλυψη θέτει το ενδεχόμενο ότι μελλοντικές θεραπείες GLP-1 θα μπορούσαν να διατηρούν την αποτελεσματικότητά τους για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, μειώνοντας ενδεχομένως τη συχνότητα με την οποία οι ασθενείς χρειάζονται ενέσεις.
