Η πρόσφατη ενότητα έργων του Δημήτρης Αντωνίτσης με τίτλο Περιτονία (Fascia) αναβιώνει μνήμες από την άμεσα οικογενειακή του ιστορία και παρουσιάζεται στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Ιλεάνα Τούντα.
Ο ίδιος εξηγεί πως τον είχαν συνάρπαζε πάντα οι διηγήσεις του παππού του, ο οποίος, ως μεταξέμπορος από το Σουφλί, τον έφερε πρώτη φορά σε επαφή με τη σηροτροφία. Η ενότητα λειτουργεί ως προσωπικό ψυχαναλυτικό εγχείρημα: όπως η περιτονία συγκρατεί και περιβάλλει μέρη του σώματος, έτσι τα έργα συνδέουν τη γλυπτική ταυτότητα του δημιουργού με τον λυρισμό της εποχής των προγόνων του.
Οικογενειακές ρίζες
Ο Αντωνίτσης επισημαίνει πως, πέρα από κάποιον πιθανό γενετικό ντετερμινισμό, ασχολείται ο ίδιος με την εκτροφή του μεταξοσκώληκα. Δεν το κάνει για το τελικό προϊόν του μεταξιού αλλά για να ερμηνεύσει γλυπτικά αυτές τις αναμνήσεις και την ιστορική σύνδεση με την οικογένειά του.
Με αυτό το υπόβαθρο, η σειρά έργων που παρουσιάζει λειτουργεί ταυτόχρονα ως βιογραφική αναπόληση και καλλιτεχνικό πείραμα που επιχειρεί να συνδέσει βιολογικό χρόνο και γλυπτικό έργο.
Διαδικασία και έργα
Υπό την καθοδήγηση του καθηγητή σηροτροφίας του Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γιώργου Γκόρα, επιστρατεύει μεταξοσκώληκες σε ένα κάλεσμα διαισθητικής επικοινωνίας με τη γλυπτική του. Η επικοινωνία αυτή βασίζεται στο έμφυτο και το ενστικτώδες, κατά τον ίδιο.
Τα έργα του —προσομοιώσεις ξύλου και κλαδιών από χυτό αλουμίνιο— θα ενταχθούν στον κύκλο ζωής των εντόμων (κλάδωμα) ή, όπως αναρωτιέται ο δημιουργός, με ποιόν άλλο τρόπο; Η μορφοποίηση των αντικειμένων θα εξελίσσεται ως κοινωνική/συλλογική γλυπτική ανάλογα με το στάδιο ζωής των «μικρών συναδέλφων» του.
Ο καλλιτέχνης τοποθετεί αυτό το εγχείρημα και ως απάντηση στο ερώτημα «Πώς να εξηγήσετε εικόνες σ’ έναν νεκρό λαγό» του Joseph Beuys, επιχειρώντας μια νέα ανάγνωση της σχέσης μεταξύ έργου, θέασης και ζωντανής ύλης.
Δημήτρης Αντωνίτσης, Μάιος 2026
ΠΕΡΙΤΟΝΙΑ, 2026 αλουμίνιο , γνάθαλα μεταξιού , διαστάσεις μεταβλητές
