Του Γιώργου Κράλογλου
Όταν, με το που μπαίνει το 2026, βλέπεις στην αγορά ακινήτων αύξηση κατά 120.000 στα στεγαστικά δάνεια, μπορείς να μιλάς για πλουτισμό και ανάπτυξη;
Όταν διαπιστώνεις ότι στην τραπεζική σου αγορά αγγίζεις σχεδόν το 100% ετήσια αύξηση στεγαστικών δανείων — από το 50% που την είχες πριν 1–2 χρόνια —, τότε πείθεις τον εαυτό σου, την πολιτική και όλους τους οικονομικούς παράγοντες ότι όλα βαίνουν καλά. Και μετά αρχίζουν τα «ας πουλήσουμε και τα σπίτια μας για να μη χάσουμε τις ευκαιρίες» που φέρνουν αγοραστές από τη Κίνα, το Ισραήλ και την Ινδία σαν βιτρίνες.
Είναι ανάπτυξη ή αγορά ακινήτων;
Πόσες φορές να το επαναλάβουμε; Κουραστήκαμε, αλλά η οικονομική επικαιρότητα δεν μας αφήνει ήσυχους. Έτσι θα το πούμε άλλη μία φορά.
Δεν είναι κακό να πουλάς —όχι να ξεπουλάς— την ακίνητη κληρονομιά και την υπόλοιπη περιουσία σου στην Ελλάδα, ειδικά όταν οι τιμές πώλησης έχουν ακόμη περιθώριο ανόδου.
Αν όμως το έντονο παζάρι στην αγορά ακινήτων, στις παραλίες, στους κάμπους και στις βουνοπλαγιές της χώρας την τελευταία 3ετίας (και που φαίνεται να συνεχίζεται) είναι ό,τι έχουμε να επιδείξουμε για ανάπτυξη ή ξένες επενδύσεις, τότε πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.
Τι εννοούμε επένδυση;
Το πρόβλημα δεν είναι το εμπόριο ακινήτων καθαυτό, αλλά ο χαρακτηρισμός του ως «επενδυτική δράση» και του αγοραστή ως «επενδυτή». Η αγορά σπιτιών, βουνών και παραλιών μπορεί να θεωρηθεί επένδυση, αλλά εμείς επιμένουμε στον διαχωρισμό.
Επένδυση είναι μόνο τα κεφάλαια που εισάγονται και εντάσσονται σε επιχειρηματικές δράσεις που προσθέτουν πραγματικό έργο στην παραγωγή της χώρας, δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και πληρώνονται με αξιοπρεπείς αμοιβές.
Όταν τα κεφάλαια προορίζονται απλώς για να εξαγοραστούν παραλίες, εκτάσεις και σπίτια ώστε να μεταπωληθούν, πρόκειται για κάτι διαφορετικό — και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε παραπάνω. Θα φανεί από μόνο του.
Πού κατευθύνονται οι εξαγορές;
Ας δούμε λοιπόν πού και πώς κινούμαστε «επενδυτικά»: με εξαγορές ακινήτων, με εξαγορές προβληματικών επιχειρήσεων, με εξαγορές εγκαταστάσεων διασκορπισμένων σε όλη την Ελλάδα και, τέλος, με τουριστικές επιχειρήσεις που αλλάζουν χέρια.
Πότε θα φανεί αυτό ως πραγματική επένδυση και πότε θα εντάξουμε αυτές τις μεταπωλήσεις και εξαγορές στα πραγματικά επενδυτικά μεγέθη; Κατά τη γνώμη μας μετά το 2030. Έως τότε θα είναι απλώς εξαγορές και μεταπωλήσεις.
Η απίθανη κορυφαία αύξηση κατά 100% των στεγαστικών δανείων θα το δείξει την επόμενη δεκαετία. Μα έχει ξανασυμβεί αυτό…
george.kraloglou@capital.gr
