Η Χριστίνα Πολίτη, σε μια ειλικρινή εξομολόγηση στο «Στούντιο 4», αφηγήθηκε τα βιώματα που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα της, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην πολυετή περιπέτεια υγείας του πατέρα της και την επίπτωση που είχε στην οικογένειά της.

Η ίδια περιέγραψε πώς η αρρώστια μπήκε στο σπίτι τους όταν ήταν ακόμη έφηβη και άλλαξε βίαια τις ισορροπίες. «Ο μπαμπάς μου ήταν άρρωστος από τότε που ήμουν 16 χρονών. Δηλαδή από τότε, ενώ ήμασταν πολύ αγαπημένοι, ήταν σαν να είχαμε μία έτσι θανατική ποινή αυτό. Άμα σου λένε “ξέρεις, θα ζήσεις 10 χρόνια το μάξιμουμ”, αρχίζει και αλλάζει η ιστορία», είπε χαρακτηριστικά.

Αυτή η εμπειρία τη ώρισε απότομα και την έφερε αντιμέτωπη με ευθύνες που δεν ταίριαζαν στην ηλικία της. «Εκεί πήρα τα ηνία εγώ και πήγαινα στα νοσοκομεία, έμαθα τα πάντα. Εκεί άλλαξε και η νοοτροπία μου στη ζωή. Δεν έπαιρνα ποτέ πολύ σοβαρά τα πράγματα. Έβλεπα τα μετρούσα τελείως διαφορετικά όλα», εξομολογήθηκε.

Παρά την αστική καταγωγή της και το πατρικό τους στο Κολωνάκι, η Πολίτη τόνισε ότι η ανατροφή της δεν είχε καθόλου σνομπισμό. «Δεν είμαι Μαντάμ Σουσού, ξέρεις. Ήταν κανονικοί άνθρωποι, καλή οικογένεια, με πολλή αγάπη μεγάλωσα», είπε, θυμούμενη με νοσταλγία την κλίση της προς το ελαφρύ.

Ανέφερε ότι πάντα την έλκυε το «ελαφρύ» και τα κουτσομπολιά: «Μου άρεσαν πάντα οι σαχλαμάρες. Με μια θεία μου διαβάζαμε όλη μέρα περιοδικά Jours de France και κουτσομπολεύαμε. Η μαμά μου ήταν στα καλλιστεία, πάντα πήγαινα προς το ελαφρύ».

Η στάση της αυτή προξενούσε τα πειράγματα του πατέρα της, ο οποίος τη ρωτούσε χιουμοριστικά για το μέλλον της: «Όταν έβγαινα, μου έλεγε ο μπαμπάς μου: “Τι θα γίνεις; Θα γίνεις μπουζουξού ή λουλουδού; Τι θα γίνεις; Γυρνάς με τα γαρίφαλα καρφωμένα”». Η ίδια, όμως, βρήκε τρόπο να αξιοποιήσει την αγάπη της για την έξοδο: «Τελικά του λέω… δεν με έζησε γιατί τον έχασα, αλλά του λέω: “Να, έκανα μια δουλειά που με πληρώνουν για να βγαίνω”».

Οι σπουδές της στην αρχιτεκτονική στο Λονδίνο την έφεραν τελικά στην Ελβετία, όπου και παντρεύτηκε νωρίς, όπως παραδέχεται η ίδια. Ο γάμος αυτός δεν ήταν προϊόν συμβατικής ανάγκης αλλά αποτέλεσμα μιας βαθύτερης ανασφάλειας. «Δεν ήθελα να παντρευτώ, απλά επειδή ήμουν πολύ δεμένη με τη μαμά μου και τον μπαμπά μου, είχα την ανασφάλεια ότι θα μείνουμε οι δύο. Ήταν μια κίνηση ανασφάλειας να αποκτήσω ένα παιδί. Ήθελα να αναπληρώσω το κενό, παρόλο που ο γονιός ήταν ζωντανός», εξήγησε.

Κλείνοντας τη συνέντευξη, η Χριστίνα Πολίτη ανέφερε γιατί ποτέ δεν κυνήγησε με μανία την επαγγελματική καταξίωση: «Το φιλοσόφησα και έλεγα “ωραία, να είμαστε καλά και να περνάμε ωραία”. Όχι αναίσθητα, αλλά γνωρίζοντας ότι υπάρχει κάτι στενάχωρο. Γι’ αυτό δεν είχα ιδιαίτερες φιλοδοξίες σε καριέρες».